الگوی نظری عبرتپذیری در قرآن کریم
نویسندگان
1 دانشیار گروه حدیث، دانشکده علوم و معارف حدیثی، دانشگاه قرآن و حدیث، قم، ایران
doi
10.22034/ethics.2021.126950چکیده
عبرتگیری از موضوعات مهم در اخلاق اسلامی بوده وجودِ عبرت با عبرتپذیری متفاوت است. هدف این پژوهش طراحی الگوی نظریِ عبرتپذیری است. رویکرد پژوهش، کیفی، نوع آن کتابخانهای و روش آن تحلیل محتوا است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که عبرت به معنی گذر و عبور از نامعلوم به معلوم، بازگشت به موقعیت اول و تبدیل نامعلوم به معلوم است که موجب اتخاذ تصمیم متفاوت میشود. در قرآن کریم از سه عنصر مؤثر در عبرتپذیری یاد شده که عبارتند از: بصیرت، لبّ و خشیت. دو عنصر اول ماهیتی شناختی دارند و عنصر سوم، عاطفی و هیجانی است. از این سه عنصر، یک الگوی دو وجهی شناختی-عاطفی به دست میآید که از سویی به باطن امور نفوذ میکند(بصیرت) و به تحلیل ناب دست مییابد(لبّ) و از سوی دیگر ترس ناشی از عظمت امر(خشیت)، موجب تأثیرپذیری از عبرت میشود و تکلیف فرد را روشن میکند. نتیجه پژوهش این که برای بسط عبرتپذیری، باید در بعد شناختی توان نفوذ با باطن امور و تحلیل پیراسته از اوهام را ایجاد کرد و در بعد عاطفی، حالت ترس ناشی از ادراک عظمت و هیبت را به وجود آورد. این میتواند راهبرد فعالیتهای فرهنگی، تبلیغی و آموزشی را روشن کند.