نقش اراده انسان در محبت از منظر اخلاق اسلامی
نویسندگان
1 استادیار پژوهشکده کلام دانشگاه قرآن و حدیث قم
2 استادیار دانشگاه قرآن و حدیث قم
3 دانشجوی دکتری کلام امامیه، دانشگاه قرآن و حدیث قم
doi
10.22034/ethics.2021.127077چکیده
محبت از کلیدیترین مفاهیم اخلاقی در قرآن کریم و روایات است. هدف این پژوهش بررسی ارادی یا غیر ارادی بودن محبتورزی پس از فراهم شدن مقدمات و مراحل محبت در انسان است. این مسئله از دیرباز مورد توجه اندیشمندان و حُکما بوده و بیشتر محبت را در این مرحله، غیرارادی دانستهاند. این تحقیق با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از دادههای کتابخانهای و شواهد و مؤیّداتی از قرآن و حدیث قصد دارد ارادی و اختیاری بودن محبت را اثبات کند. از جمله این شواهد، استعمال ماده محبت در باب استفعال در قرآن است؛ این باب چون معنای طلب را به مفهوم ریشه فعل میافزاید باعث میشود نوعی معنای ترجیح در معنای محبت ایجاد شود. مؤیّد دیگر آیات و روایاتی است که محبتهایی منفی و منهی را نام برده و مومنین را از آنها پرهیز میدهد که نشان از وجود نوعی اختیار و اراده در محبت بوده و شاهدی بر هدایت پذیر بودن محبت از دیدگاه آیات و روایات است. تبیین ارادی یا غیرارادی بودن محبت به عنوان یکی از هیجانات اخلاقی در حوزه فرااخلاق، میتواند به مسائل مطرح در این حوزه یاری کند.