ارزیابی بافتهای فرسوده روستایی با استفاده از مؤلفههای کیفیت محیطی (موردمطالعه: پیرامون کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22059/jrur.2022.327869.1659چکیده
هدف این پژوهش معرفی و بهکارگیری روش جدید و کارآمد CODAS جهت اولویتبندی و ارزیابی بافتهای فرسوده روستایی بر مبنای معیارهای اصلی کیفیت محیطی است. روش تحقیق این مقاله توصیفی کاربردی و شیوه جمعآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای و میدانی است که با استفاده از پرسشنامه، دادههای عینی از ۲۶۰ خانوار روستایی و ۱۵ نفر از مدیران محلی در روستاهای فرسوده پیرامون کلانشهر تهران، و دادههای ذهنی از ۱۵ نفر از متخصصین علمی جمعآوری، توصیف و تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر بر اساس شش مؤلفه اصلی کیفیت محیطی (به ترتیب اهمیت شامل ظرفیت تحمل/ کاهش ریسک، سرزندگی و تعلقپذیری، بهداشت محیط، دسترسی و تنوع خدمات، امنیت و مقیاس انسانی پیاده، نفوذپذیری) و روستاهای پانزدهگانه نشان میدهد که روستای یهر در مقایسه با روستاهای دیگر، شرایط نامطلوبتری را به لحاظ وضعیت کیفیت محیطی به کمک روش کُداس داشته است. سپس به ترتیب، روستاهای کبیرآباد، مشهد فیروزکوه، حسنآباد باقراٌف، حصارکوچک، قوئینک رخشانی، آتشان، جعفرآباد باقراٌف، مزداران، زواره بید، وسطر، حصارمهتر، رامین، قلعه بلند، و صالحآباد شرقی قرار گرفتهاند. همچنین در این تحقیق، CODAS بهعنوان روشی مناسب و با دقت بسیار بالا برای اولویتبندی سکونتگاههای فرسوده روستایی بر مبنای مؤلفههای اصلی کیفیت محیطی ارزیابی شده است.