تحلیل کیفی آسیبهای همهگیری کووید ۱۹ بر اقامتگاههای بومگردی استان مازندران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم اجتماعی و ارتباطات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران.
2 استادیار، گروه گردشگری، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران.
3 دکتری تخصصی جامعه شناسی مسائل اجتماعی، عضو هسته پژوهشی توسعه ومحیطزیست دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
doi
10.22059/jrur.2022.328401.1662چکیده
بومگردی مانند هر نوع کسبوکار دیگر در گردشگری از پیامدهای منفی بحران کرونا مصون نماند. معمولاً، بومگردی بهعنوان یکی از راهکارهای توسعه پایدار نواحی روستایی قلمداد میشود. البته بومگردی نیز همانند سایر انواع گردشگری، امروزه تحت تأثیر ویروس کرونا و پیامدهای منفی آن است. هدف از پژوهش حاضر، شناسایی آسیبهای ناشی از بحران کرونا بر کسبوکار بومگردی، بسترهای تشدیدکننده آن و پیشنهادهایی برای کاهش آسیبها در مناطق روستایی مازندران است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با ابزار مصاحبه انجام شده است. نمونهگیری هدفمند انجام شد که بعد از انجام 21 مصاحبه با صاحبان اقامتگاههای بومگردی اشباع نظری صورت گرفت. مصاحبهها در مناطق روستایی استان مازندران انجام شد. در تحقیق حاضر، باورپذیر کردن گزینشی بهعنوان روش سنجش اعتبار استفاده شد. با نقلقولهای مستقیم و مختلف، به صورتی مستند، باورپذیری نتایج تحقیق از سوی محققان از طریق مستدل شدن متن با نقلقولهایی قابلقبول، قابلفهم شد. برای تأیید روایی ابزار سنجش، از گونههای روایی و راهبرد استفاده شد. در بخش استخراج و کدگذاری، 57 مفهوم اولیه حاصل شد که در 5 مقوله اصلی (آسیبهای اقتصادی)، 2 مقوله اصلی (آسیبهای اجتماعی)، 3 مقوله اصلی (آسیبهای روانی) جای گرفتند. بسترهای تشدیدکننده آثار کرونا در 2 مقوله اصلی قرار گرفتند. همچنین، کاهش درآمد مهمترین آسیب اقتصادی و کاهش شاخصهای تضمین و قابلیت اطمینان خدمات گردشگری مهمترین آسیب شغلی بود. نهایتاً، از دیدگاه صاحبان اقامتگاههای بومگردی مهمترین بستر تشدید آثار کرونا بر بومگردی، مدیریت اجرایی ناکارآمد و فقدان مهارتهای شغلی شناسایی شدند.
