تبیین سینومرفی در قرارگاههای رفتاری بر اساس شیوه زندگی در خانههای محلی روستایی مبتنی بر خوانش از ادبیات داستانی - اقلیمی (مورد مطالعه: داستان خوندشت نوشته ناصر وحدتی)
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
doi
10.22059/jrur.2021.314008.1579چکیده
مفهوم قرارگاه رفتاری شاخهای از روانشناسی محیط است که ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﺤﻴﻂ و اﻧﺴﺎن است. بین تمام مؤلفههای قرارگاه رفتاری (کالبدی و الگوهای رفتاری) درهمتنیدگی وجود دارد. این ویژگی را هم ساختی (سینومرفی) مینامند. ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑـﺎ ﺑﺮرﺳـﻲ مؤلفههای سینومرفی و مطالعه موردی خوانش از داستان خوندشت نوشته ناصر وحدتی در حوزه ادبیات داستانی - اقلیمی به منزله اسنادی که حاوی اطلاعات بسیاری درباره شیوه زندگی، اقلیم، معماری و... است در پی پاسخ به این پرسشها است: 1. کدام مؤلفههای سینومرفی بیشترین تأثیر در شکلگیری قرارگاههای رفتاری در خانههای محلی را دارند؟ 2. این عوامل به چه شکل و بر کدام مولفههای قرارگاههای رفتاری اثر گذارند. روش تحقیق برحسب هدف کاربردی و از حیث گردآوری دادهها از نوع توصیفی - تحلیلی است. بخش توصیفی مبتنی بر شیوه اسنادی و مطالعه در نمونه موردی است. بخش تحلیلی با تکیه بر روش تحلیل محتوای تلفیقی (کمی و کیفی) انجامگرفته. نتایج بررسی حاکی از این است که بر اساس استناد به مطالعه موردی، واکنشهای آموخته شده و شکل ظاهری محیط مهمترین عوامل سینومرفی در شکلگیری قرارگاههای رفتاری در خانه محلی مطالعه موردی هستند.
