شناسایی و ارزیابی زنجیره ارزش کسبوکارهای روستایی با قابلیت برندسازی (موردمطالعه: منطقه ترکمنصحرای استان گلستان)
نویسندگان
1 دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 استاد، گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22059/jrur.2020.302145.1499چکیده
پژوهش حاضر به بررسی کسبوکارهای روستایی بر مبنای دو رویکرد برندسازی و زنجیره ارزش پرداخته است تا راهی برای فعال کردن کسبوکارها جهت افزایش بهرهوری و دستیابی به توان رقابتی باشد. این مقاله از نوع توصیفی- تحلیلی مبتنی بر روشهای احتمالی و هدفمند در نمونهبرداری و جمعآوری دادهها است. جهت تجزیهوتحلیل دادهها نیز از مجموع نمرات میانگین، انحراف معیار، ضریب تغییرات، تکنیکهای وزن دهی جمع رتبهای و تصمیمگیری چند شاخصه ارس (ARAS) استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق را 220 نفر از اساتید دانشگاههای استان گلستان، کارشناسان ادارات دولتی مرتبط با توسعه روستاها و مدیران روستایی شامل؛ بخشداران، نمایندگان شوراهای بخش، دهیاران و صاحبان مشاغل تشکیل دادهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد که از میان شاخصهای تبیینکننده محصولات برند در سطح مناطق روستایی، شاخص رضایتمندی با وزن 095/0 در رتبه اول، انطباقپذیری با وزن 091/0 و کیفیت گرایی با وزن 086/0 در رتبههای بعدی قرارگرفتهاند و از میان کسبوکارها و محصولات رایج منطقه؛ زراعت پنبه با ضریب 971/0 در اولویت اول، قالیبافی با ضریب 966/0 در اولویت دوم، غذاهای سنتی با ضریب 952/0 در اولویت سوم، پرورش اسب ترکمن با ضریب 943/0 در اولویت چهارم و اقامتگاههای بومگردی با ضریب 924/0 در رتبه پنجم جهت برنامهریزی برندسازی قرار داشتهاند. همچنین نتایج تحلیل زنجیره ارزش مبین این موضوع است که بهعنوان یک ابزار مکمل برندسازی، میتوان در شناسایی و دستهبندی فرایندها، فعالیتها و عملیات گوناگون کسبوکارها بهمنظور تعیین استراتژیهای بازاریابی و سیاستهای قیمتگذاری استفاده کرد.