تبیین استلزامات ارتقاء نظام سیاستگذاری توسعه روستایی و عشایری ایران مبتنی بر سبک مدیریت جهادی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد، گروه مدیریت و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jrur.2020.302316.1498چکیده
مطالعه حاضر از طریق شناخت ویژگیها و مؤلفههای مدیریت جهادی، بهمنظور تبیین استلزامات ارتقای نظام سیاستگذاری توسعه روستایی و عشایری انجام شده است. برای شناخت ویژگیها و مؤلفههای مذکور، بیانات امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری (مدظلهالعالی) در بازه زمانی بین سالهای 1358 تا 1397 با استفاده از نظریهپردازی دادهبنیاد تحلیل شد. از 160 گزاره کلیدی، تعداد 469 کد باز اولیه، 102 کد باز ثانویه و 35 کد محوری به دست آمد که در قالب پنج بعد «ارزشها و مبانی فکری و فلسفی سازمان»، «ساختار و فرهنگ سازمانی»، «ارزشهای نگرشی کارکنان»، «ارزشهای رفتاری کارکنان» و «مأموریت و چشمانداز سازمان»، دستهبندی شدند. ازجمله مهمترین مؤلفههای مدیریت جهادی پرهیز از ساختار اداری سلسلهمراتبی عمودی، سیاستگذاری و برنامهریزی مبتنی بر شواهد میدانی و نیازهای روستائیان و عشایر، مشارکتمحوری و اتخاذ رویکردهای پایین به بالا و چندبعدینگری است که بر محور دستیابی به اهداف عالیه عدالتگستری و تعالی انسانها بهخصوص اقشار محروم انجام میشود. بر اساس ویژگیهای جهادگران و نهاد جهاد سازندگی، پیشنهادهایی برای ارتقاء نظام سیاستگذاری توسعه روستایی و عشایری ایران ارائه شده که از آن جمله میتوان به استقرار سیستم اطلاعات مدیریتی از پایین به بالا با استفاده از ظرفیت فناوری اطلاعات و ارتباطات و تشکیل کمیتههایی در نواحی شهری با استفاده از ظرفیت معتمدان محلی و روحانیان کارآمد، در راستای بسیج جوانان و آحاد جامعه از صنوف و تخصصهای مختلف برای مشارکت داوطلبانه در سازندگی و تعالی نواحی روستایی و عشایری اشاره کرد.
