اثر پوترسین و تیمار آب گرم بر عمر پس از برداشت و برخی شاخصهای کیفی توتفرنگی رقم پاروس
نویسندگان
1 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 استاد گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
3 استادیارگروه علوم و صنایع غذایی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان.
4 استادیار گروه علوم و مهندسی باغبانی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.30466/rip.2024.55326.1321چکیده
امروزه کاهش ضایعات پس از برداشت محصولات تازه کشاورزی با هدف افزایش امنیت غذایی و جلوگیری از هدر رفت سرمایه، یکی از چالشهای پیشروی جوامع میباشد. در این پژوهش تأثیر غلظت های مختلف پوترسین و دماهای مختلف آب بر عمر پس از برداشت میوه توت فرنگی رقم پاروس به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار بررسی شد. فاکتور اول تیمار پوترسین در چهار سطح صفر (شاهد)، 0/5، 1 و 2 میلی مولار و دمای آب در چهار سطح 25 (شاهد)، 45، 50 و 55 درجه سانتی گراد و فاکتور دوم زمان نگهداری در انبار در پنج سطح شامل صفر(شروع انبارداری)، 3، 6، 9، 12 و 15 روز بود. صفات اندازهگیری شده شامل کاهش وزن میوه، مواد جامد محلول، اسیدیته قابل تیتراسیون، pH، سفتی بافت میوه، درصد پوسیدگی و ویژگیهای ظاهری میوه بود. نتایج بهدست آمده از این پژوهش نشان داد که تیمارهای آب گرم و پوترسین درصد کاهش وزن و درصد پوسیدگی میوه را نسبت به نمونههای شاهد کاهش دادند. همچنین تیمار آب گرم و پوترسین از افزایش میزان pH در دورهی انبارمانی نسبت به نمونه شاهد جلوگیری کردند. در هر دو تیمار اعمال شده میزان کاهش مواد جامد محلول، سفتی و مصرف اسیدهای آلی نیز در طی دوره انبارمانی در نمونههای تیمارشده نسبت به شاهد کمتر بود.