دشمنشناسی در تربیت سیاسی از منظر فقه تربیتی
نویسندگان
1 استادیار، گروه آموزشی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، قم، ایران
doi
10.30471/edu.2022.8711.2619چکیده
در سپهر سیاست و در مطالعات سیاسی بحث از دشمن و دشمنی و نفی و اثبات آن مباحث دنبالهداری را درپی دارد. در برخی دیدگاهها از تطهیر دشمن و تئوریزه کردن تسلیم و نفی مقاومت در مقابل دشمن سخن گفته میشود و تلاش میشود برنامه درسی در تربیت سیاسی حاوی معرفی دشمن و دشمنی وی نباشد. نوشتار حاضر از افق فلسفه برنامه درسی و براساس روش تحقیق اجتهادی درصدد است به این سؤال پاسخ دهد که «حکم دشمنشناسی در تربیت (آموزش دشمن) و میزان مطلوبیت درج دشمنشناسی در برنامه درسی از منظر فقه تربیتی چیست؟» برای این منظور، هشت دلیل قرآنی و حدیثی اقامه شد و به صورت اجتهادی مورد بررسی قرار گرفت و این نتیجه حاصل شد که دشمنشناسی در تربیت (آموزش دشمن) از باب وقایه، امربهمعروف، دعوت و نیز از باب وظایف حکومت اسلامی و نیز از باب إعداد قوا و آمادگی برای جهاد و دفاع و تحریض بر آن واجب است.