کارکردهای تربیتی پرسشگری در مثنوی معنوی با تأکید بر دفتر اول
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ربان و ادبیات عرفانی دانشگاه اصفهان
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان ایران
3 دانشیار گروه علوم تربیتی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
doi
10.30471/edu.2022.8686.2611چکیده
مولوی از جمله شاعران و نویسندگانی است که در آثار خود به تأثیرگذاری کلام بر مخاطب و برانگیختن او توجه زیادی دارد. یکی از دلایل این ادعا، علاوهبر اشارههای مستقیم او به رعایت حال مخاطب و وجود پرسشهای همگرا، تبیینی و واگرا در مثنوی معنوی است که باعث فعال شدن فکر و ایجاد تغییر مثبت میشود. پژوهش حاضر ابتدا به جمعآوری پرسشهای موجود در دفتر اول مثنوی معنوی پرداخته است، سپس ضمن جداسازی پرسشهای تربیتی، برای آنها کارکردهای تربیتی براساس برانگیزانندگی که در مخاطب دارند ارائه کرده است. محققان پس از مطالعه و انتخاب نمونه و جمعآوری دادهها، برای تحلیل دادهها از روش تحلیل محتوای کیفی بهره بردهاند. حاصل این پژوهش قرار گرفتن پرسشهای تربیتی دفتر نخست مثنوی در کارکردهایی چون ایجاد یادآوری، پذیرش ناتوانی، توجه و تمرکزدهی بر یک موضوع، نمایاندن غفلت و نادانی، غفلتزدایانه، استدلال خواهانه، بسط بینش و دانش، تردیدزدایانه، بیان پشیمانی و تلاش برای جبران، خواهش از خدا، خواهش از دیگران بوده است. مدرسان میتوانند از پرسش در کارکردهایی که از مثنوی مولوی استخراج شد، جهت برانگیزانندگی، رفع اشکالات آموزشی و تربیتی، رشد خلاقیت و تفکر منطقی دانشآموزان و دانشجویان استفاده کنند.