تعیین نیاز آبی انگور در منطقه سی سخت و اثر کاربرد کمآبیاری و تفاله شیرین بیان بر عملکرد و کیفیت میوه
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم باغبانی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی ، یاسوج، ایران.
2 استادیار گروه علوم خاک، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی کهگیلویه و بویراحمد، یاسوج، ایران
3 دانشیار گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
4 استاد گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
5 استادیار بخش علوم باغبانی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس، شیراز، ایران.
6 استاد گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
doi
10.30466/rip.2023.54314.1247چکیده
پژوهشی دو ساله روی انگور رقم عسکری در منطقه سیسخت بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار اجرا گردید. فاکتور اول کمآبیاری و آبیاری موضعی ناحیه ریشه در چهار سطح شامل آبیاری (100، 80، 60 و 40 درصد نیاز آبی) و فاکتور دوم مالچ تفاله شیرین بیان در سه سطح شامل بدون کاربرد تفاله شیرین بیان(شاهد)، کاربرد تفاله شیرین بیان در سطح خاک سایهانداز تاک و ترکیب شده با خاک به عمق 40 سانتیمتر بود. در ابتدا نیاز آبی تاک در منطقه سیسخت به میران 5249 متر مکعب در هکتار بر اساس نرم افزار NTEWAT محاسبه و سپس تیمارهای کمآبیاری و آبیاری موضعی ناحیه ریشه اجرا گردید. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که کاربرد کمآبیاری و آبیاری موضعی و مالچ تفاله شیرین بیان تاثیر معنی داری بر میزان عملکرد و ویژگیهای کیفی میوه انگور داشت. بیشترین میزان عملکرد تاک در تیمار کاربرد رژیم آبیاری 100 درصد نیاز آبی به مقدار 20/85 کیلوگرم در تاک مشاهده گردید که با تیمار 60 درصد نیاز آبی و کاربرد تفاله شیرین بیان تفاوت معنی داری را نشان نداد. همچنین بیشترین شاخص رسیدگی میوه انگور در تاکهای تیمار شده با مالچ تفاله شیرین بیان (40 سانتی متر در محدوده ریشه) و کاهش نیاز آبی به میزان 80 درصد نیاز آبی در مقایسه با سایر تیمارها مشاهده گردید. بنابراین استفاده از روش های کم آبیاری (60 تا 80 درصد نیاز آبی) همچنین کاربرد تفاله شیرین بیان به میزان 40 سانتی متر در محدوده ریشه انگور توصیه میگردد.