نگاه تأویل گرایانۀ شیخ احمد احسایی به طبیعت و پدیده های طبیعی برمبنای آیات قرآن
نویسندگان
1 گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
2 عضوهیات علمی گروه تاریخ دانشگاه بین المللی امام خمینی
doi
10.22059/jihs.2024.364504.371757چکیده
شیخیه ازجمله فرقههایی است که خود را بهطور کامل از جهان پیرامونی جدا نساخته و طبیعت را همواره جزئی از آنچه باید مورد توجه قرار گیرد دانسته است. شیخ احمد احسایی از عالمان دینی نیمۀ نخست قرن سیزدهم هـ ق و پایهگذار نظریات فرقۀ شیخیه بود که آثار متعددی با موضوعات گوناگون اعتقادی، کلامی، فلسفی و فقهی از خود برجای گذاشته است. التفات به طبیعت و پدیدههای جهان خلقت و ارتباط آن با دین، مذهب و شریعت در آرای مختلف احسایی بهچشم میخورد. او به تأویل آیاتی از قرآن که اشاراتی به پدیدههای طبیعی دارد پرداخته است و درخصوص مسائلی مانند روند خلقت انسان، معنای آب، آسمان و هوا سخن میگوید. این نگاه پررنگ به طبیعت را میتوان در آثار شاگردان و پیروان وی مانند سیدکاظم رشتی و محمدکریمخان کرمانی هم دید، تا جایی که این افراد دارای رسالههایی مستقل در علوم طبیعی مانند هیئت و پزشکی هستند. این نوشته سعی بر آن دارد مقداری به تأویلات شیخ احمد از آیات قرآنی مرتبط با طبیعت بپردازد تا آشنایی بیشتر و دقیقتری با آرا و جهاننگری یک عالم دینی مطرح و بنیانگذار یکی از فرقههای مذهبی با نفوذ عصر قاجار که تفکرات او در زمان ورود گستردۀ مظاهر تمدنی غرب به کشور طرفدارانی داشت، بهدست آید