«آموزش درباره ادیان» به مثابه بدیلِ «آموزش دین» از منظر فقه تربیتی
نویسندگان
1 گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان
doi
10.30471/edu.2021.7423.2399چکیده
نوشتار حاضر باتوجه به نفوذ و ترویج ایدههای سکولاریستی در تربیت درصدد است ایده «آموزش درباره ادیان» را −که هدفش آموزش صلح، رواداری، احترام به دیگران و آموزش ادیان به مثابه مقولاتی تاریخی و فرهنگی است و شناخت و التزام و ایمان و اعتقاد به یک دین مدنظر نیست− را از منظر فقه تربیتی بررسی نماید و با پایبندی به روششناسی «تفقه تربیتی» تلاش کرده است هفت استدلال بر ممنوعیت و حرمت ایده فوق اقامه نماید و ایده/تجویز «آموزش درباره ادیان» را از منظر عقلی بخاطر قُبح إغراء به جهل و إضلال و ظلم، تقبیح نماید و نیز آن را مصداقِ ترک واجب، إضلال، شبههافکنی، سلطه کفار، تسنین سنن حرام و در نهایت مصداقِ علمِ غیرنافع و علم مأخوذ از غیر اهلبیت بهشمار آورد.