کاوش عمیق معنای خانه بومی به روش پدیدارشناسی (مورد مطالعه: خانه روستایی منطقه موکریان ایران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای معماری، گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
2 استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
3 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
4 استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
doi
10.22059/jrur.2018.252609.1220چکیده
پژوهش حاضر به مطالعه کیفی معنای معماری خانههای بومی منطقه موکریان ایران از منظر پدیدارشناسی میپردازد. هدف نهایی از نگرش ناب به معماری خانههای موکریان، کشف و آشکارگی نظام معنایی حاصل از گوهر دریافت ماهیت و جوهر آنها و فهم هستی و نحوه هستی یافتن خانهها است. رویکرد پژوهش حاضر، پدیدارشناسی و نظام تجزیهوتحلیل اطلاعات و ارائه نظریه نهایی آن، کیفی -روش نظریه ونمانن و روش MST- است. محقق با حضور در منطقه موردپژوهش و غوطهوری در معماری خانههای موکریان و انجام مصاحبههای باز و عمیق و ثبت تحریرهای میدانی در ذیل سرفصلهای تجربه زیسته، تجربه نیابتی و خصائص هستندگی نسبت به گردآوری اطلاعات اقدام نموده و تفاسیر مهم، 87 عبارت و 15 تممعنی به عنوان مؤلفههای اصلی معنا بخش خانههای بومی موکریان شناسایی و تدوین گردید. با یکپارچه کردن، مقایسه، و تعمق پیرامون معیارهای به دست آمده، یک مقوله هسته تحتعنوان "خانه موکریان: بازنمون خویشتن، تجلی حس بودن و تبیین هستی انسان" بهعنوان معنای حقیقی خاص خانههای منطقه موکریان ایران انتخاب گردید.
