بررسی رابطه بین سلامت معنوی و خودکارآمدی دانشجویان دانشکده های فنی ـ مهندسی و روانشناسی و علوم تربیتی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22047/ijee.2015.8012چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سلامت معنوی و خودکارآمدی دانشجویان دانشکدههای فنی ـ مهندسی و روانشناسی و علوم تربیتی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بوده و مشارکتکنندگان پژوهش شامل400 نفر از دانشجویان زن و مرد مقطع کارشناسی دانشکدههای روانشناسی و علوم تربیتی و مهندسی دانشگاه سیستان و بلوچستان بودند؛ که 190نفر از آنان براساس جدول مورگان و روش نمونهگیری طبقهای تصادفی انتخاب شدند. برای جمعآوری اطلاعات از پرسشنامۀ سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (1982) و پرسشنامۀ خودکارآمدی شرر و همکاران (1982) استفاده شد. اطلاعات بهدستآمده با روش ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گامبهگام مورد سنجش قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که همبستگی معناداری بین سلامت معنوی و خودکارآمدی وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل گامبهگام رگرسیون نیز بیانگر آن بود که از بین ابعاد سلامت معنوی بُعد سلامت وجودی بیشترین میزان پیشبینی را از خودکارآمدی دانشجویان داشته است. علاوهبراین نتایج آزمون t مستقل نشان داد که میزان سلامت معنوی دانشجویان زن بیشتر از مردان است امّا در مؤلفة خودکارآمدی تفاوت معناداری دیده نشده است. با توجه به نوع دانشکده در بُعد سلامت معنوی و خودکارآمدی تفاوت معناداری مشاهده شد و دانشجویان دانشکدۀ علومتربیتی و روانشناسی از میانگین بالاتری برخوردار بودند. همچنین در ارتباط با وضعیت سکونت تفاوت معناداری بین سلامت معنوی و خودکارآمدی دانشجویان مشاهده نشد.