ارزیابی و تحلیل پایداری نواحی روستایی: کاربرد تکنیکهای دلفیفازی و شبکه عصبی مصنوعی (مورد مطالعه: نواحی روستایی شهرستان سوادکوه شمالی)
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد کشاورزی، گروه مدیریت توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج. یاسوج. ایران.
2 کارشناسی ارشد جغرافیا برنامهریزی روستایی، واحد گنبد، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران.
3 دانشجوی دکتری توسعه کشاورزی، گروه مدیریت توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج یاسوج، ایران.
4 دانشجوی دکتری توسعه کشاورزی، گروه مدیریت توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج یاسوج، ایران.
doi
10.22059/jrur.2018.246325.1187چکیده
امروزه، توجه به مقوله پایداری به خصوص در نواحی روستایی از رکنهای اساسی در سیاستها و برنامهریزیهای کشورهای جهان تبدیل شده است. شناسایی وضعیت نواحی روستایی به لحاظ پایداری میتواند کمک شایانی به این مقوله داشته باشد. در همین راستا، هدف از تحقیق حاضر، ارزیابی پایداری نواحی روستایی شهرستان سوادکوه شمالی بود. پژوهش حاضر از منظر روششناسی توصیفی تحلیل و ابزار جمعآوری اطاعات از طریق پرسشنامه بود. جامعه آماری پژوهش شامل روستائیان ساکن در روستاهای شهرستان سوادکوه شمالی بودند. در این پژوهش از تلفیق روشهای فازی و شبکه عصبی مصنوعی برای تجزیهوتحلیل دادهها استفاده شد. ابتدا با استفاده از روش دلفیفازی شاخصهای پایداری بومیسازی و سپس با بهرهگیری از روش شبکه عصبی مصنوعی نواحی روستایی به دو خوشه تقسیم شدند. نتایج نشان داد، پایداری مناسب و متوازنی در سطح نواحی روستایی منطقه مورد مطالعه وجود دارد (062/CV= 0). همچنین نتایج تی تک نمونه حاکی از آن بود که در تمامی شاخصها به غیر از شاخص همدلی و نسبت جنسیتی تفاوت معنیداری با حد معیار وجود دارد. از دیگر یافتهها میتوان به یافتههای مربوط به ابعاد پایداری اشاره کرد، در هر سه بعد حمایتی، انسانی و طبیعی نواحی روستایی شهرستان سوادکوه شمالی از توازن و برابری مناسبی برخوردار بودند. در نهایت، یافته نشان داد که روستاهای بورخیل و ایوک رتبههای اول و دوم و روستاهای حاجیکلا و بازیرکلا رتبههای 14 و 15 را به خود اختصاص دادند.