برآورد نرخ ترجیح زمانی سلامت و تحلیل روند آن در کشورهای منتخب (مطالعه موردی کشورهای با درآمد بالاتر از متوسط)
نویسندگان
1 دانشیار پژوهشکده اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار، پژوهشکده اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دکتری اقتصاد سلامت، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانشیار دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس ، تهران، ایران
doi
10.22034/epj.2025.19743.2404چکیده
چکیدهآگاهی از نرخ ترجیح زمانی افراد در حوزه سلامت بعنوان متغیر کلیدی تاثیرگذار بر مطلوبیت بین دورهای، یکی از موضوعات اساسی در سیاستگذاری های کلان حوزه اقتصاد سلامت میباشد. این مطالعه با استفاده از مدل MIMIC به استخراج روند نرخ ترجیح زمانی سلامت در تعدادی از کشورهای با درآمد بالاتر از متوسط طی سال های 2000 تا 2019 پرداخته است. نتایج نشان میدهد روند نرخ ترجیح زمانی سلامت در اردن نزولی با شیب بسیار کم و در برزیل، ایران، مالزی، مکزیک، روسیه و آذربایجان نزولی با شیب زیاد میباشد. شیب نزولی بدست آمده نشان دهنده بهبود قابل توجه نگرش افراد به موضوع سلامت و بالتبع پرهیز از رفتارهای پرخطر در زمان حال به منظور کسب منافع بیشتر در آینده در کشورهای مذکور میباشد که البته این موضوع در اردن کمتر محسوس بوده است. روند بدست آمده برای نرخ ترجیح زمانی سلامت در قزاقستان صعودی با شیب بسیار کم و در آرژانتین و آفریقای جنوبی صعودی با شیب زیاد میباشد که بیانگر کاهش توجه افراد به موضوع سلامت در بازه مورد بررسی و کاهش تمایل افراد به سرمایه گذاری در آن برای آینده میباشد. تفاوت در روندهای بدست آمده برای نرخ ترجیح زمانی سلامت نشان دهنده تفاوت در تغییرات صورت گرفته در نگرش افراد نسبت به وضعیت سلامتیشان طی زمان و نیز اثرگذاری متفاوت سیاست های دولتی در حوزه سلامت میباشد. به نظر میرسد برنامه ها و سیاست های هشدار دهنده و آگاهی بخش از جمله برنامه های آموزش و مشاوره سلامت، موجب تقلیل نرخ ترجیح زمانی برای سلامت شود.
