دامنی پرگلْ اصحاب مدرسه را: تأملی در آوردههای پیرنیا برای آموزش معماری ایران
نویسندگان
1 استادیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشجوی دکتری معماری و دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران ،دانشکده معماری و شهرسازی،دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22047/ijee.2013.3010چکیده
محمدکریم پیرنیا، از برجستهترین تاریخ پژوهان معماری ایران، نخستین کسی بود که تلاش کرد مفاهیم و مبانی سنت معماری ایرانی را به مباحثات دانشگاهی داخل و به تعبیری زبان سنت معماری ایرانی را به زبان مدرسۀ مدرن معماری و زبان دانشگاهی نزدیک کند. او این کار را با طرح دو موضوع اصول و سبکشناسی معماری ایرانی انجام داد. موضوع این مقاله پرسش از انگیزههای پیرنیا و چگونگی این اقدام او و همچنین، عوارضی است که بر کار او وارد شد. تلاش پیرنیا برای نظری کردن این سنت عملی از یک سو فرصت بحث و فحص در معماری ایرانی و آموزش و فهم آن را فراهم آورد و از سوی دیگر، حجابهایی در راه شناخت و آموزش آن سنت معماری افکند. فهم و یادآوریِ این دو جنبۀ توأم در تحقیق و آموزش تاریخ معماری ایران امری ضروری است. بر این اساس، در این مقاله نخست به چگونگی طرح مبانی و کلیت معماری ایرانی توسط پیرنیا پرداخته و نقاط قوت و ضعف کار او بررسی و نقد و سپس، انگیزههای آشکار و نهان پیرنیا در خلال این جهد و طلب بررسی شده است.
