کاربردی از رهیافت آسیبشناسی رشد در ایران: درخت تصمیمگیری HRV
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
2 استادیار اقتصاد، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
doi
10.22034/epj.2023.19170.2366چکیده
رهیافت آسیبشناسی رشد، چارچوبی برای شناسایی کلیدیترین موانع رشد اقتصادی «خاص هر کشور» است. این رهیافت با وجود منطبق بودن بر منطق مدلهای رشد درونزا، بر خلاف این مدلها، مجموعۀ ثابتی از عوامل تعیینکنندۀ رشد را برای همۀ کشورها مفروض نمیداند. به جای آن، همۀ عوامل بالقوۀ مؤثر بر رشد، از جمله عوامل اقتصادی و غیر اقتصادی، را در قالب یک فهرست طولانی درج میکند و با استفاده از یک درخت تصمیمگیری، تعداد محدود و مشخصی از عوامل کلیدی را شناسایی میکند. این چارچوب ضمن انعطافپذیری بیشتر نسبت به چارچوبهای رقیب، اصول و روششناسی علم اقتصاد را هم نقض نمیکند. فرآیند درخت تصمیمگیری با این پرسش آغاز میشود که: چه عاملی علت سطح پایین سرمایهگذاری خصوصی و کارآفرینی در کشور است؟ در پاسخ این پرسش که میتواند «پایین بودن بازدهی اجتماعی سرمایهگذاری» و یا «بالا بودن هزینۀ تأمین مالی» باشد، هر یک از این دو مسیر به شاخههای باریکتری شکسته میشوند. در این مقاله با بهکارگیری رهیافت آسیبشناسی رشد و درخت تصمیمگیری HRV، چند عامل به عنوان موانع تعییینکننده رشد اقتصادی ایران شناسایی شدند: کیفیت سرمایۀ انسانی، کیفیت زیرساختارها، ریسکهای خرد و ریسکهای کلان که هر دو به سیاستهای مدیریت اقتصادی کشور، از جمله شاخصها و سیاستهای حکمرانی خوب بازمیگردند. در شاخۀ مالی، سرکوب مالی و تبعیضهای بخشی مهمترین عامل عدم توسعۀ مالی متوازن برای شتاب بخشیدن به رشد اقتصادی شده است. مجموعۀ این تعیینکنندهها، در فقدان یک گرایش و اندیشۀ صحیح و روشن در سیاستگذاری رشد و توسعه اقتصادی و یادگیری در سطح مدیریت کلان و سیاستگذاری شکل گرفته است.