رتبه بندی آلترناتیوهای تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط بر حسب ریسک اعتباری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته مهندسی مالی، پردیس بین المللی ارس دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد گروه مدیریت مالی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیاراقتصاد، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/epj.2023.19287.2372چکیده
در این مقاله به تحلیل تطبیقی و مقایسهای روشهای تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط (SME) با تمرکز بر کشورهای OECD پرداخته شده است، سپس با بررسی ادبیات پژوهش و نیز بهرهگیری از نظرات خبرگان و متخصصان حوزه تأمین مالی مهمترین ریسکهای بنگاههای کوچک و متوسط شناسایی شده و سپس به طبقهبندی این ریسکها پرداخته شده است. در این تحقیق با بکارگیری پرسشنامه به منظور نظرسنجی از متخصصان و کارشناسان تأمین مالی برای مشخص شدن انواع ریسکها، با استفاده از روش AHP و درخت تصمیم، به رتبهبندی ریسک روشهای تأمین مالی پرداخته شده و 7 روش تأمین مالی از نظر ریسک اعتباری رتبهبندی شده است. با مروری بر نحوه تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط در کشورهایOECD مشخص شد که کشورهای مورد مطالعه از روشهای متنوعی براس تامین مالی بنگاههای کوچک و متوسط استفاده میکنند. مشاهده گردید که در بسیاری از کشورها روند افزایشی در سهم وامهای بلندمدت نسبت به اعتبارات کوتاه مدت وجود داشته است. بر اساس شواهد ارائه شده میانگین نمرات ریسکهای اعتباری، مالی، قانونی و حقوقی، اجتماعی و زیست محیطی بین روشهای تأمین مالی جایگزین، تفاوت معناداری وجود دارد؛ بر اساس این یافتهها ریسک اعتباری در روش تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط از کانال تسهیلات نسبت به سایر روشها بیشتر است و کمترین ریسک اعتباری مرتبط با روش تأمین مالی از محل منابع داخلی شرکت است. چنانچه هدف کاهش ریسک اعتباری باشد باید تأمینکننده مالی تلاش کند تا سهم آورده نقدی بنگاههای کوچک و متوسط را در تأمین مالی هزینههای آن افزایش دهد. چنانچه هدف کاهش ریسک کل باشد تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط توسط فرشتگان کسب و کار ریسک کمتری دارد و باید جهت تأمین مالی بنگاههای کوچک و متوسط از فرشتگان کسب و کار بهره برد. دولت نیز میتواند با ایجاد انگیزههای مختلف از جمله مشوقهای مالیاتی به افزایش سرمایهگذاری فرشتگان کسب و کار در بنگاههای کوچک و متوسط کمک کند.