بهینهسازی شرایط کشت بافت برای ریزازدیادی پایه سیب MM111
نویسندگان
1 گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه
2 کارشناس گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه
3 دانش آموخته کارشناسیارشد بیوتکنولوژی و ژنتیک ملکولی محصولات باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه
4 دانشیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه
5 استادیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه
doi
چکیده
فنآوری کشت بافت گیاهی برای تکثیر گیاهان در سطح وسیع استفاده میشود. ازدیاد پایه سیب MM111 به روش کشت بافت اغلب باعث تولید گیاهانی با رشد سریع میشود. پژوهش حاضر با هدف بهینهسازی شرایط ازدیاد درون شیشهای پایه سیب MM111 و بررسی اثر محیطهای کشت پایه، تنظیمکنندههای رشد گیاهی مختلف بر پرآوری و ریشهزایی این پایه در قالب سه آزمایش جداگانه انجام گردید. در آزمایش اول، اثر پنج نوع محیط کشت پایه، شامل محیط کشت پایه MS، 1.5MS، 2MS، WPM و B5، بر تعداد و طول ریزشاخه پرآوری شده، در آزمایش دوم اثر دو نوع تنظیمکننده رشد گیاهی BAP و TDZ در غلظتهای صفر (شاهد)، 2/2، 4/4 و 8/8 میکرومولار بر صفات رویشی تعداد ریزشاخه، طول ریزشاخه، تعداد گره و طول میانگره و در آزمایش سوم، اثر دو نوع محیط کشت پایه MS و ½MS همراه با دو نوع اکسین در غلظتهای صفر (شاهد)، 35/7، 7/14 و 05/22 میکرومولار IBA و در غلظتهای صفر (شاهد)، 05/8، 11/16 و 16/24 میکرومولار NAA بر صفات تعداد و طول ریشه در سه و چهار روز نگهداری در تاریکی بررسی گردید. سازگاری گیاهچههای درون شیشهای در بسترهای کشت پرلیت درشت، پرلیت ریز، پرلیت با پیتماس (1:1) و پیتماس بررسی شد. بر اساس نتایج بدست آمده از آزمایش اول، حداکثر میزان پرآوری (66/13 ریزشاخه به ازای هر ریزنمونه) در محیط 2MS مشاهده گردید. در آزمایش دوم، BAP در افزایش میزان پرآوری، تعداد گره و کاهش طول میانگره موثرتر از TDZ بود. حداکثر میزان پرآوری (66/8 ریزشاخه به ازای هر ریزنمونه) در غلظت 4/4 میکرومولار BAP مشاهده گردید. بر اساس نتایج آزمایش سوم، بیشترین تعداد ریشه با میانگین 65/2 ریشه به ازای هر ریزنمونه در محیط کشت MS به همراه 05/8 میکرومولار NAA مشاهده گردید.