ارائه چارچوب مفهومی ارزیابی سرمایه فکری در آموزش عالی: رهیافتی برای مراکز آموزش عالی فنی و مهندسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، دانشگاه شهید بهشتی
2 کارشناس ارشد و مدرس دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22047/ijee.2011.698چکیده
سرمایه فکری محرک پیش برنده کلیدی برای رقابت و بهبود عملکرد دانشگاهی است. در این جستار که با روش پژوهش کیفی تحلیل محتوا درصدد بازخوانی مفاهیم و رویکردهای ارزیابی سرمایه فکری در آموزش¬عالی صورت گرفته، تلاش شده است تا با توجه به چالشهای پیش روی متخصصان آموزش¬عالی در ارتباط با ارزیابی سرمایه فکری دانشگاهها و مراکز آموزش¬عالی به نسبت داراییهای مادی دانشگاهها و ضرورت پیوند برنامه¬های شناسایی و ارزیابی سرمایه فکری و دانشی با جهت دهی استراتژیک دانشگاه، چارچوب مفهومی بازشناسی شاخصهای ارزیابی سرمایه فکری و دانشی در آموزش¬عالی ارائه شود که راهنمای عملی اجرای مدیریت سرمایه فکری بخش آموزش¬عالی باشد. از این رو، در این مقاله نخست برای درک اهمیت ارزیابی سرمایه فکری در آموزش¬عالی مفهوم سرمایه فکری در دانشگاهها و مراکز آموزش¬عالی بررسی شده است. واکاوی مدلها و چارچوبهای ارزیابی سرمایه فکری در کشورهای توسعه یافته و دانشگاههای پیشرو در بخش بعدی مقاله مورد توجه قرار گرفته است. در پایان به منظور کاربردی تر ساختن یافته¬های این پژوهش با رویکرد تطبیقی و با نگاه تصمیم سازی، با توجه به این موضوع اساسی که دانشگاهها و مؤسسات آموزش¬عالی نمی¬توانند فقط با تکیه بر داراییهای ملموس موفق شوند، بلکه بلوغ سرمایه فکری درون دانشگاهی سبب ساز تولید دانش است، طی یک مدل مفهومی فرایند ارزیابی سرمایه فکری و دانشی در حوزه آموزش عالی ارائه شده است.