مقایسه درمان هیجان مدار با طرحواره درمانی بر بخشش و امید به زندگی زنان آسیب دیده از خیانت زناشویی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی بالینی، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران
2 گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه مشاوره، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
doi
10.22038/mjms.2024.26538چکیده
مقدمهخیانت زناشویی از جمله آسیبهای بینفردی جدی است که پیامدهای روانشناختی متعددی از جمله کاهش امید به زندگی و دشواری در بخشش را در پی دارد. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی بر میزان بخشش و امید به زندگی در زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی بود.روش کارپژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون - پسآزمون بود. جامعه آماری شامل زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر منطقه 1 شهر تهران در نیمه دوم سال ۱۴۰۲ بود. از میان آنها، 30 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش اول ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای درمان هیجانمدار و گروه آزمایش دوم ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای طرحوارهدرمانی دریافت کردند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (1991) و پرسشنامه بخشش خانواده (FFS) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس کواریانس انجام شد.نتایجنتایج نشان داد هر دو روش مداخله موجب افزایش بخشش و امید به زندگی در زنان آسیبدیده شدند؛ در مقایسه اثربخشی، درمان هیجانمدار تأثیر بیشتری بر افزایش بخشش و طرحوارهدرمانی تأثیر بیشتری بر امید به زندگی داشت.نتیجه گیریبراساس یافتهها، میتوان از درمان هیجانمدار و طرحوارهدرمانی به عنوان رویکردهای مؤثر در ارتقای سلامت روان زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی استفاده کرد، و بسته به اهداف درمان، هر یک از این رویکردها قابلتوصیه هستند.
