بهسازی لرزهای سیستم خاک- سازه با رفتار گهوارهای غیر ارتجاعی به کمک دیوارههای دیافراگمی نرم
نویسندگان
1 استاد دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
2 استادیار، پژوهشکده مهندسی ژئوتکنیک، پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری ژئوتکنیک، گروه مهندسی عمران، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه مهندسی عمران، واحد علوم و تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.48303/bese.2021.244328چکیده
در طی دهه های اخیر نتایج مطالعات گوناگون نشان داده است که در نظرگیری امکان حرکات غیر الاستیک گهواره ای فونداسیون در طراحی ها می تواند باعث جلوگیری از تخریب جدی در سازه ها شود. هرچند یکی از نگرانی های بالقوه ای که در خصوص این رویکرد طراحی باید به آن توجه شود میزان بیشینه و نهایی نشست و دوران است. در این تحقیق با استفاده از روش عددی المان محدود به بررسی رفتار سیستم های گهوارهای با در نظرگیری رفتار غیر الاستیک در بستر خاک پرداخته شده است. جهت بهبود عملکرد لرزه ای فونداسیونه ای گهواره ای روش های مختلف بهسازی بر اساس ضریب اطمینان فونداسیون در برابر بار قائم در نظر گرفته شده است. در خصوص فونداسیون هایی با ضریب اطمینان بالا احتمال واژگونی سیستم بر اثر حرکت گهواره ای وجود دارد. از این روی در این تحقیق استفاده از دیواره هایی با سختی کم بهعنوان جداکنندهه ای لرزه ای در نزدیکی فونداسیون ها پیشنهاد شده است. لازم به ذکر است فاصله دیوارههای نرم با فونداسیون بر اساس نحوه توزیع تنش در خاک زیر فونداسیون و عدم اختلال در میزان ظرفیت باربری استاتیکی انتخاب شده است. نتایج بهدستآمده بیانگر آن است که استفاده از دیواره های نرم با کاهش شدت زلزله های وارده بر سیستم گهواره ای باعث کاهش میزان بلندشدگی در فونداسیون می شود. بر این اساس می توان حاشیه اطمینان مناسبی را جهت جلوگیری از واژگونی سیستم های گهواره ای در برابر نیروهای لرزه ای شدید ایجاد نمود.