استفاده از برنامه ریزی آرمانی فازی در بودجه ریزی دانشگاهی
نویسندگان
1 دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشجوی دکترای مدیریت سیستم دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
اهمیت تخصیص بهینه منابع در دانشگاهها را میتوان از منظر قانون برنامه توسعه بررسی کرد. در این قانون دانشگاهها در خصوص اجرای سیاستهای دولت وظیفه دارند تا نظام بودجهریزی خود را از بودجهریزی برنامهای به بودجهریزی بر مبنای عملکرد تغییر دهند. هدف این پژوهش ارائه مدل برنامهریزی آرمانی بهمنظور تخصیص بودجه برای دانشگاه بود، به نحوی که از یک سو تخصیص بودجه به برنامهها بر اساس اهمیت هر برنامه و از سوی دیگر، تخصیص بودجه به دانشکدهها بر اساس سرانه دانشجویی مصوب وزارت علوم، تحقیقات و فناوری مورد توجه قرار گیرد. با در نظرگرفتن معیارهای گوناگون در دانشگاه و با توجه به ابهام موجود در تعیین حدود بالا و پایین بودجه در تمام سطوح دانشگاه، مدل برنامهریزی آرمانی فازی بودجهریزی در دانشگاه طراحی شد. نکته مهم در طراحی مدل استفاده از ضریب کارایی- محاسبه شده بر اساس رویکرد تحلیل پوششی دادهها (DEA) با مدل پایه CCR نهادهگرا - برای تعیین ضریب اهمیت هرگروه آموزشی بهمنظور تخصیص بودجه به آن است. همچنین، وزن آرمانها و میزان اهمیت هر برنامه بر اساس مقایسات زوجی را خبرگان تعیین کردند. این مدل ریاضی فازی دارای 5 آرمان، 899 محدودیت و 508 متغیر تصمیم است. نتایج حل مدل فازی و مقایسه آن با مدل قطعی و دادههای واقعی سال 1389 دانشگاه مورد مطالعه بیانگر بهبود کارایی این مدل در تخصیص بودجه است، به نحوی که با صرف بودجه کمتر بهبود چشمگیری در میزان دستیابی به آرمانها و تابع هدف رخ خواهد داد.