تربیت شدن به مثابه «فطری بودن»
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش
doi
چکیده
در این مقاله تلاش شده است خاستگاه تربیت از بیرون به درون، از کسب به کشف، و از القا و تجویز، به الهام و پرهیز ارتقا یابد. زیرا هدف تعلیم و تربیت آن است که آدمی تمامیت خویش را در فعلیت بخشیدن به قابلیتهای فطری خویش بیابد و در این خویشتنیابی، جوهرة روح الهیاش را بر اساس آیه «و نفخت فیه من روحی (حجر، 29)» تجربه کند. روش تربیت فطری، فاعلی، قلبی وشهودی است که غالباً از طریق کنشهای الهامی و پرهیزی، و نه القایی و ایجابی رخ میدهد. تأثیر کنشهای الهامی برخلاف کنشهای تجویزی، آزاد، سیال و غیرمستقیم بوده و منجر به کشف و شهود در مخاطب میشود. در این دیدگاه تربیت شدن به مثابه فعلیت بخشیدن به درون مایههای وجود آدمی است که با راهبرد «استخراج» و «اکتشاف»- و نه انتقال و اکتساب- نمایان میشود.
