آیا مهندسی و علوم انسانی در دانشگاههای صنعتی ایران آشتیناپذیرند؟
نویسندگان
1 استاد دانشکده مکانیک، دانشگاه صنعتی شریف و معاون آموزشی دانشگاه صنعتی شریف
2 استادیار دانشکده ادبیات و زبانها، دانشگاه الزهراء
doi
10.22047/ijee.2009.640چکیده
توسعه فناوری، پیشرفت علمی و رقابت هوشمندانه و آموزشیِ معنیدار در ابعاد ملی و فرا ملی در هزاره سوم بدون درک و شناخت عمیق از ارتباط علوم مهندسی با مسائل و نیازهای جامعه از جنبههای انسانی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، اقتصادی و مدیریتی به مثابه آب در هاون کوبیدن است. مطالعه و سیر تاریخی دانشمندان مشهور ایران و جهان نشان دهنده تأثیر بسزای علوم انسانی در ارتباط تنگاتنگشان با جامعه با بهرهگیری از مهارتهایی نظیر هنر، شعر، نقاشی، فلسفه و عرفان بوده است [1]. از آنجاییکه آموزش دانشگاهی به شیوه نوین در جهان اصالتاً از علوم دینی، پزشکی، ادبیات، حقوق، ریاضیات، نجوم و سیاست شروع شد و بسیاری از دانشگاههای دنیا، پیش از آنکه مهندسی قابل فهم باشد یا کسی بتواند چیز زیادی را مهندسی کند تأسیس شده بوند، باعث بسی تعجب است که دانشگاههای صنعتی ایران از بدو تأسیس به جایگاه و اهمیت علومانسانی در آموزش مهندسی کم توجهی کردهاند، جایگاهی که برترین دانشگاههای صنعتی دنیا به آن توجه ویژه دارند، به طوری که قریب به اتفاق آنها دارای دانشکدههای قوی علومانسانی و هنر هستند. ازاینرو، در این مقاله به اهمیت و جایگاه علومانسانی در دانشگاههای صنعتی کشور و تأثیر آن بر موفقیت هرچه تمامتر فارغالتحصیلان آنها در قرن حاضر پرداخته شده است.