تأثیر نوع روش طراحی وصله پیچی در عملکرد لرزه ای و پیش پذیرفتگی اتصالات تیر به ستون درختی
نویسندگان
1 دانشیار، پژوهشکده مهندسی سازه، پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله و رئیس انجمن مهندسی زلزله، تهران، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی عمران گرایش زلزله، پژوهشکده مهندسی سازه، پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله، تهران، ایران
doi
10.48303/bese.2021.246609چکیده
استفاده از اتصالات تیر به ستون درختی در قابهای خمشی فولادی، به دلیل انجام جوشکاری قسمتهای بحرانی در کارخانه و سهولت نصب در کارگاه، بیش از گذشته موردتوجه طراحان و مجریان قرارگرفته است. این در حالی است که تاکنون تأثیر نوع روش طراحی وصله پیچی در پیش پذیرفتگی این نوع از اتصالات بهمنظور استفاده در سیستمهای قاب خمشی ویژه بررسی نشده است. هدف اصلی تحقیق حاضر، بررسی تأثیر نوع روش طراحی وصله پیچی در عملکرد لرزهای و پیش پذیرفتگی اتصالات تیر به ستون درختی است. بدین منظور در این مطالعه، سه روش طراحی وصله پیچی موجود در آییننامههای طراحی که عبارتاند از: طراحی بر اساس اتصال لغزش بحرانی، طراحی بر اساس اتصال پیشتنیده و طراحی بر اساس وصله ضعیف با استفاده از تحلیل المان محدود غیرخطی در نرمافزار آباکوس موردبررسی قرارگرفته است. نتایج تحلیلهای انجامشده نشان داد که نوع روش طراحی وصله تأثیر بسزایی در مقاومت خمشی اتصال ندارد. درحالیکه نوع وصله در تعیین پیش پذیرفتگی اتصال، میزان انرژی مستهلکشده و مقدار شاخصهای خسارت ناشی از زلزله در محل اتصال تیر ریشه به ستون نقش مهمی ایفا میکند. در این تحقیق، نمونه اتصالهای تیر به ستون درختی طراحیشده بر اساس لغزش بحرانی و اتصال پیشتنیده جزء اتصالات پیش پذیرفته طبقهبندی شدند. درصورتیکه اتصال تیر به ستون درختی طراحیشده بر اساس وصله ضعیف، به دلیل نیمه صلب بودن، نمیتواند بهعنوان یک اتصال پیش پذیرفته در نظر گرفته شود. درنهایت، بهمنظور بهره بیشتر از لغزش پیچها بهعنوان یک مود شکلپذیر، جهت کاهش شاخصهای خسارت ناشی از زلزله، پیشنهاد میشود که وصله تیر بر اساس اتصال پیشتنیده طراحی شود.