مقایسه اثربخشی آموزش خود شفقت‌ورزی بر خودارزشمندی مشروط، معنای زندگی و تکانشگری هیجانی در بین نوجوانان دارای سوگ کرونا در شهر مشهد

نویسندگان

1 گروه علوم تربیتی و مدیریت آموزشی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران (نویسنده مسئول)

2 گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

3 گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران

doi
10.22038/mjms.2023.73135.4342
چکیده

مقدمه: بازماندگان درگیر فرایند سوگ ناشی از کووید-19 دچار تنش در دیدگاه نسبت به زندگی و مشکلات رفتاری می‌شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر معنای زندگی، خودارزشمندی و تکانشگری نوجوانان با سوگ والدین فوت شده در اثر کرونا انجام گردید.روش: از بین نوجوانان با تجربه فوت والدین در اسفند 1398 تا اول مهر 1400 به دلیل ابتلا به کووید-19، 36 نوجوان انتخاب و در یک گروه آزمایشی و یک گروه کنترل به صورت تصادفی جایگذاری شدند. تمام اعضای نمونه پژوهش پرسشنامه‌های خودارزشمندی کراکر و همکاران (2003)، تجربه سوگ بارت و اسکات (1989) و تکانشگری بارات (1959) را در پیش آزمون تکمیل نمودند. پس از آن افراد گروه‌های آزمایش 12 جلسه 50 دقیقه‌ای، مداخله را گذراندند. در انتها تمام اعضای نمونه پژوهش به عنوان پس آزمون مجددا پرسشنامه های ذکر شده را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته‌ها: نتایج نشان دهنده این بود که مداخلات ارائه شده اثربخشی معناداری بر بهبود سطح تکانشگری، خودارزشمندی و معنای زندگی نوجوانان گروه آزمایش در مقایسه با اعضای گروه کنترل داشته است. بحث: یافته‌ها بیانگر اهمیت توجه به ساختار شناختی و هیجانی نوجوانان درگیر فرایند سوگ است. مشخص شد نوجوانان نیز در فرایند مواجهه با چالش های زندگی، ممکن است تحت تأثیر این وقایع، در کلیت نظام شناختی خود نسبت به زندگی دچار چالش شوند. درمانهایی که به چارچوب‌بندی مجدد ساختار ذهنی افراد نسبت به مفاهیمی مانند معنای زندگی می پردازند، برای این نوجوانان مفید واقع گردید.