تأملی بر جایگاه «انسان دوستی» در فلسفه تربیتی اسلام
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی آموزشی، دانشگاه اصفهان
2 عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
در مقالة حاضر تلاش شده است که با بهرهگیری از روش تحلیلی و با استناد به آیات و روایات مربوطه، دربارة موضوعاتی چون خاستگاه محبت در انسان، حدود و ثغور انساندوستی در اسلام و انگیزههای حقیقی و غیر حقیقیِ انساندوستی، به برخی نکات اصلی اشاره گردد تا بر اساس آن بتوان الگوی انساندوستی اسلامی را به مثابه هدفی تربیتی مطرح نمود. در این نوشتار این نتیجه به دست آمد که در مقابل برخی دیدگاههای مادیگرا و سکولار که روابط انسانی را بر مبنای رقابتی ستیزهجویانه و نوعدوستی منفعتطلبانه مطرح میکنند، در الگوی انساندوستی اسلامی، مبنای روابط انسانی، نوعی محبت با صبغه الهی است که بدون توقع عوض و پاداش به عموم بندگان خدا ارزانی میشود و نهایتاً تعالی نوع بشر را به دنبال خواهد داشت. در بخش پایانی نیز بیان شده است که نظام تربیت اسلامی با انعکاس انساندوستی در اهداف، برنامهها و روشهای تربیتی خود، میتواند زمینة ایجاد روابط سالم، انسانی و مسالمتآمیز را بین افراد جامعه مهیا سازد.
