مراکز رشد مجازی ابزاری در راستای توسعه کارآفرینی در دانشگاهها
نویسندگان
1 استادیار دانشکده مهندسی راه آهن، دانشگاه علم و صنعت ایران
2 استادیار دانشکده مهندسی صنایع، دانشگاه علم و صنعت ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد، دانشگاه صنعتی شریف
4 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران
doi
10.22047/ijee.2008.582چکیده
با توجه به رشد چشمگیر دانشگاهها و صنایع، امروزه بخش اعظم سرمایه¬های جوامع، اعم از نیروی انسانی و منابع مالی، در این دو بخش متمرکز شده است. با پیشرفت روزافزون علوم و صنایع فاصله این دو نهاد پایه¬ای جوامع نیز روز به روز بیشتر میشود. کاهش فاصله علم و صنعت از یک سو و کاستن از هزینه¬های تحقیقات مربوط به تجاریسازی از سوی دیگر، جوامع بشری را در دهه اخیر به سوی استفاده از ابزارهای جدیدی به نام مراکز رشد سوق داده است. از طرفی، مراکز رشد امروزی دارای محدودیتهای مکانی و زمانی و از انعطافپذیری و گستره عملکرد محدودی برخوردارند. این مراکز رشد در راستای تخصیص بهینه منابع محدودی که در اختیار دارند، مجبورند خود را به دانشگاه یا منطقه خاصی محدود و بعضاً قوانین جذب و حمایت سختگیرانهای وضع کنند. لیکن مراکز رشد مجازی به دلیل عمومیت و فراگیری بازار که ناشی از مجازی بودن، وسعت طیف مکانی و توانایی به کارگیری فناوری اطلاعات و ارتباطات است، قدرت اشتغالزایی و فراگیری در سطح کشوری و بینالمللی را از طریق توسعه صنایع کوچک و متوسط فناور دارند. در این مقاله سعی شده تا با بیان مفاهیم مراکز رشد و سیر تکاملی آن، عملکرد مراکز رشد در تجاری¬سازی یافتههای تحقیقاتی بررسی شود. در ادامه، مراکز رشد مجازی و نقش فزاینده آنها در توسعه اقتصادی و استفاده بهینه از منابع موجود معرفی و مدل مراکز رشد مجازی با به کارگیرِی فناوریهای نوین به عنوان عامل توانمندساز در رفع معضل اشتغال و حرکت به سوی توسعه اقتصادی از دید تاثیرگذاری کلان ارائه شده است.