ابعاد و شاخص های مشترک در ارتقا کیفی سکونتگاه های غیررسمی و بازآفرینی شهری پایدار در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه شهرسازی، واحد علوم تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
امروزه تقریباً در همه کشورهای درحال توسعه جهان، مسئله سکونتگاههای غیررسمی، ذهن مدیران ملی و شهری را مشغول خود ساخته است و کشورهای مختلف با مشکلات اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی بافتهای ناکارامد دست به گریبان هستند. با گذشت سالهای طولانی، این مشکل نه تنها کاهش نیافته بلکه رشد سریع و چمگیری را تجربه میکند. در ایران نیز در طول چند دهه اخیر، این مسئله، یکی از دغدغههای جدی مدیران، لااقل در نظر و نوشتارها بوده است. اما آنچه اهمیت فراوانی دارد، نگاه درست به این سکونتگاهها و ورود به حل مسئله از دریچه مناسب است. از این رو لازم است بر خلاف روشهای مبتنی بر کالبد و ناکارامد گذشته، نسبت به ارتقای کیفی این سکونتگاهها مبادرت شود. پژوهش حاضر بخشی از نتایج رساله دکتری رشته شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال با عنوان «تبیین سیاستها و روشهای ارتقای کیفی سکونتگاههای غیررسمی با تأکید بر بازآفرینی شهری؛ مورد پژوهش سنندج» است و بهدنبال پاسخ برای این پرسش است که ابعاد و شاخصهای مشترک در ارتقا کیفی سکونتگاههای غیررسمی و بازآفرینی شهری پایدار در ایران کدام است؟ پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و با تکنیک دلفی انجام شد و در سه نوبت از تعداد 50 نفر از متخصصان، صاحبنظران و پژوهشگران حوزه ساماندهی و بازآفرینی بافتهای ناکارامد، حاشیهای و فرسوه شهری نظرخواهی شد. نتایج شامل ابعاد کالبدی، زیست محیطی، اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی و مدیریتی و شاخصهای مهم هریک از ابعاد مذکور است.