نقش رویکرد مدیریت ریسک خشکسالی در کاهش آسیبپذیری اقتصادی- اجتماعی کشاورزان روستایی (از دیدگاه مسئولان و کارشناسان) مطالعه موردی: دهستان سولدوز، آذربایجان غربی
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jrur.2013.31969چکیده
بروز خشکسالی در مناطق مختلف جهان نشان از آسیبپذیری همه ملتها از رویدادهای آبوهوایی دارد. در این بین معیشت در جوامع روستایی به شدت از شرایط آب و هوایی تأثیر میپذیرد و وقوع خشکسالی در این جوامع به خسارتهای متعدد اقتصادی و اجتماعی به ویژه برای کشاورزان میانجامد. افزایش آگاهی از هزینههای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی خشکسالی، منجر به رشد دیدگاههای فعال در خصوص مدیریت ریسک خشکسالی در کشورهای توسعهیافته و درحال توسعه گردیده است. پژوهش حاضر با هدف کاهش آسیبپذیری کشاورزان روستایی در برابر پیامدهای خشکسالی با تأکید بر مدیریت ریسک صورت گرفته است. بدین منظور در آغاز به بررسی سطوح آسیبپذیری پرداخته شده و با تکمیل پرسشنامه مهمترین ابعاد آسیبپذیری در مناطق روستایی مشخص گردیده است. نتایج این بخش حاکی از آناند که عوامل اقتصادی و اجتماعی مهمترین ابعاد آسیبپذیری به شمار میآیند. مقاله حاضر به روش توصیفی- تحلیلی و با تکمیل پرسشنامه در بین روستاییان و مسئولان روستاهای نمونه- که با ریسک بیشتری در برابر خشکسالی مواجهاند- نگاشته شده است. دادههای برداشتشده در محیط نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاند. نتایج تحقیق همچنین نشان میدهند که مدیریت ریسک خشکسالی رویکردی مناسب برای کاهش آسیبپذیری اقتصادی و اجتماعی در روستاهای مورد مطالعه است و میتوان در فرایند کاهش پیامدها و آسیبهای ناشی از خشکسالی، بر مدیریت ریسک تأکید داشت.
