برنامهریزی راهبردی گردشگری روستایی با استفاده از ماتریس ارزیابیIFE و EFE (مطالعه موردی: بخش سامان- شهرستان شهرکرد)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده جغرافیا و عضو قطب برنامه¬ریزی روستایی، دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تهران
3 دانشیار دانشکده جغرافیا و عضو قطب برنامه¬ریزی روستایی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jrur.2013.30232چکیده
رشد و توسعه نواحی روستایی نیازمند برنامهریزی و اجرای راهبردهای کارآمد در زمینههای مختلف از جمله گردشگری است. پژوهش حاضر با تدوین راهبرد توسعه گردشگری روستایی و به روش تحقیق توصیفی- تحلیلی، و از نوع پیمایشی انجام شده است. سه گروه (خانوارهای روستایی، گردشگران، مسئولان) در انجام این پژوهش مشارکت داشتهاند. بخش سامان دارای 23 روستاست که از 8 روستا با مجموع 2848 خانوار بر اساس پتانسیلها و جاذبهها و موقعیت جغرافیاییشان، 150خانوار به روش نمونهگیری تصادفی ساده به عنوان نمونه آماری جامعه محلی انتخاب شدند. و از جامعه آماری گردشگران نیز بر مبنای برآورد تعداد گردشگران در طول یک هفته (600 نفر)، 60 نفر و از مسئولان به تعداد 20 نفر (تقریباً همه آنها) انتخاب شدند. این پژوهش در چند مرحله و با تحلیل SWOT انجام گرفته و در آن به ارائه راهبرد برای توسعه گردشگری پرداخته شده است. نتایج تحقیق بیانگر آن است که در ماتریس ارزیابی داخلی و خارجیIE ، راهبردهای تدافعی به عنوان راهبردهای اجراشدنی در بخش سامان مطرحاند، که از بین آنها بهترین راهبردWT2 با امتیاز 36/7 با نام «زمینهسازی و تشویق مردم به مشارکت در جهت توسعه و تجهیز روستاها از نظر زیرساختارها، تسهیلات و تجهیزات توریستی با حمایتهای دولتی» انتخاب و معرفی شد.