الگوی تأمین منابع نهاد مدرسه در جمهوری اسلامی ایران بر مبنای مشارکت مردمی
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و معارف اسلامی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران ایران
2 دانشآموخته دکتری مدیریت، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران
3 استادیار گروه پژوهشهای آماری و فناوری اطلاعات، مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، تهران، ایران
doi
10.30497/smt.2020.75573چکیده
همواره یکی از مسائل چالشی در تعلیم و تربیت رسمی کشورها در چند دهه اخیر که عصر پیچیدگی و عدماطمینان بوده، تأمین منابع آموزش دولتی است. در نظامهای آموزشی با کمبود بودجه دولتی رفتهرفته نقش بازارها و بخش خصوصی پررنگ شد، تاجاییکه برای جلوگیری از نواقص بازاری شدن آموزش و همچنین تأمین بهینه آن، طرحهایی برمبنای انتخاب مدرسه توسط والدین بهعنوان مکانیسمها و ابزار مشارکت بخش خصوصی و دولتی مطرح گردید، مانند ارائه کوپنهای آموزشی و انعقاد انواع قراردادها با بخش خصوصی (در قالب کمکهای خیرخواهانه) برای تأمین مدارس دولتی تا درصحنهای رقابتی میان مدارس، کیفیت آموزش تضمین شود.هدف از انجام پژوهش حاضر شناسایی الگوی تأمین منابع نهاد مدرسه در جمهوری اسلامی ایران برمبنای مشارکت مردمی است. این پژوهش کیفی و از نوع پدیدارشناسی است که با مصاحبه با 15 مدیر آموزشی که موافق مدیریت مشارکتی در مدرسه هستند و تحلیل مضامین آن، سازوکارهای مدیریتی برای بهرهگیری از ظرفیتهای مردمی شناسایی شد. یافتههای پژوهش نشان داد که لازم است مدیریت بهدور از نقشهای سنتی برای راهبری مشارکت جهت تأمین منابع از سازوکارهای آگاهسازی، ظرفیتسازی، فرصتسازی، فضاسازی و نهادسازی، با رعایت اصول رفتاری چون شایستگی محوری، اخلاق محوری، استقلال در عین ارتباط و ارزش محوری بهرهمند گردد. بر این اساس الگوی تأمین منابع در مدارس ایران الگویی دولتی با ساختار جدید نیست بلکه الگویی مردمی است.