مدل پیشبینی امید بر اساس حمایت اجتماعی و معنای زندگی با میانجیگری عزتنفس در دانشجویان
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22038/mjms.2024.75055.4421چکیده
مقدمه: توجه به فرایندهای هیجانی، روانی و اجتماعی دانشجویان امروی ضروری است. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پیشبینی امید بر اساس حمایت اجتماعی و معنای زندگی با میانجیگری عزتنفس در دانشجویان صورت پذیرفت.روشها: روش پژوهش، توصیفی- همبستگی و تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش مشتمل بر کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاههای غیردولتی شهر تهران بود که در سال تحصیلی 1399-1398 به تحصیل اشتغال داشتند. نمونه آماری شامل 480 دانشجو بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه حمایت اجتماعی (SSQ) (زیمت و همکاران، 1988)؛ پرسشنامه معنای زندگی (MLQ) (استگر و فرازیر، 2006)؛ پرسشنامه عزتنفس (SEQ) (روزنبرگ، 1979) و پرسشنامه امید (HQ) (سیمپسون، 1999) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مسیر با استفاده از نرمافزار SPSS و AMOS ویرایش 23 صورت گرفت.یافتهها: نتایج نشان داد حمایت اجتماعی، معنای زندگی و عزتنفس با امید در دانشجویان همبستگی معنادار دارند (01/0>p). همچنین حمایت اجتماعی، معنای زندگی و عزتنفس بر امید دانشجویان دارای اثر مستقیم معنادار است (01/0>p). علاوه بر این نتایج بوت استراپ نشان داد که عزتنفس در رابطه حمایت اجتماعی و معنای زندگی با امید دانشجویان دارای نقش میانجیگری معنادار است (01/0>p). در نهایت مدل از برازش مناسب برخوردار بود.نتیجهگیری: با توجه به نقش میانجی معنادار عزتنفس لازم است که درمانگران و مشاوران با بکارگیری آموزشهای مناسب عزتنفس دانشجویان را بهبود بخشیده تا از این طریق امید را در نزد آنان نیز افزایش یابد.