چارچوب توسعهی گردشگری دینی در جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت جهانگردی دانشگاه یزد
2 دانشیار مدیریت جهانگردی، دانشگاه علامهطباطبایی (نویسندۀ مسئول)
doi
10.30497/smt.2019.2553چکیده
گردشگری یکی از مهمترین عوامل مولد ثروت و اشتغال در دنیای امروز است. در میان اَشکال متنوع گردشگری، گردشگری دینی از گونههای اصلی آن در ایران محسوب میشود. گردشگری دینی قادر است از شناخت، توسعه و پایداری دریچههای نوینی را بر روی جوامع گردشگرپذیر بگشاید؛ ازاینرو توسعۀ آن ضرورتی واجب است. هدف این مقاله ارائۀ چارچوب جامعی برای شناسایی و بررسی تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم هریک از عوامل مؤثر بر توسعۀ گردشگری دینی در جمهوری اسلامی ایران است.به این منظور، ابتدا با مرور پیشینه و نظرخواهی از خبرگان این حوزه، عوامل مؤثر بر توسعۀ گردشگری دینی شناسایی شد و در ادامه، این عوامل با استفاده از روش مدلسازی ساختاری تفسیری (ISM)، سطحبندی شد. باتوجهبه نتایج بهدستآمده، عوامل «تدوین قوانین و مقررات» و «داشتن نگاه سیستمی»، اساسیترین عوامل در مدل توسعۀ گردشگری دینی است که باید موردتوجه جدی مدیران این صنعت قرار گیرد. نتایج این پژوهش به سیاستگذاران کمک میکند بتوانند برای توسعۀ گردشگری دینی مسیر مناسبتری انتخاب کنند.
