ارائه الگوی بر اساس نظریه مشارکت به منظور نیل به شاخص‌های توسعه سیاسی پس از انقلاب اسلامی ایران

نویسندگان

1 دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد رودهن ،ایران.

2 دانشیار گروه جامعه شناسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایران

3 دانش آموخته دوره دکتری رشته جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز، تهران، ایران

doi
10.22070/iws.2025.18556.2339
چکیده

هدف از پژوهش حاضر شاخص­های اثر بخش بر توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت است. در این تحقیق به دلیل آنکه لازم بود توجه به بستر و زمینه تحقیق و با استخراج دانش ضمنی خبرگان پدیده مورد مطالعه از ابعاد مختلف مورد جست­وجو قرار گیرد، لذا از روش کیفی که رویکردی منعطف بوده و یافته‌های آن به صورت خود جوش ظاهر می­شوند، استفاده شده و از بین راهبردهای مختلف تحقیق کیفی از راهبرد گرانددتئوری استفاده شد. در پژوهش حاضر از 15 نفر متخصص در حوزه‌های سیاسی و اقتصادی به عنوان جامعه پژوهش بهره برده شد. حجم نمونه در پژوهش حاضر با استفاده از اصل اشباع نظری تعیین می­شود که این افراد با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب می­شوند. روش‌های گردآوری اطلاعات پژوهش به دو دسته کتابخانه‌ای و میدانی از روش مصاحبه تقسیم می‌شود. در خصوص گردآوری اطلاعات مربوط به ادبیات موضوع و پیشینه پژوهش از روش‌های کتابخانه‌ای و جهت جمع­آوری اطلاعات از روش میدانی با مصاحبه از خبرگان پژوهش استفاده می‌شود. نتایج پژوهش بدین گونه بود که پس از بررسی کدهای باز و دسته­بندی آنها، محقق در قالب 30 مقوله را با استفاده از پارادیم استراوس و کوربین دسته­بندی نموده است و با انجام مصاحبه­ها و تحلیل داده­ها، درک عمیق­تری در رابطه با موضوعات مطرح شده بدست آورده است براساس نتایج حاصل از بخش کیفی، مشخص گردید که شاخص­های علی مرتبط با توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت عبارتند از: کیفیت زندگی کاری شهروندان و داشتن آزادی بیان، پاسخگویی و مسئولیت­پذیری، فرهنگ جامعه، اسناد و قوانین بالادستی. همچنین مشخص گردید که شاخص­های زمینه­ای مرتبط با توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت عبارتند از: آموزش و توسعه و مهارت افزایی، تیم سازی، الزامات فرهنگی- اجتماعی، الزامات قانونی، زیرساخت فناوری اطلاعات.