ارائه الگوی بر اساس نظریه مشارکت به منظور نیل به شاخصهای توسعه سیاسی پس از انقلاب اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد رودهن ،ایران.
2 دانشیار گروه جامعه شناسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایران
3 دانش آموخته دوره دکتری رشته جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز، تهران، ایران
doi
10.22070/iws.2025.18556.2339چکیده
هدف از پژوهش حاضر شاخصهای اثر بخش بر توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت است. در این تحقیق به دلیل آنکه لازم بود توجه به بستر و زمینه تحقیق و با استخراج دانش ضمنی خبرگان پدیده مورد مطالعه از ابعاد مختلف مورد جستوجو قرار گیرد، لذا از روش کیفی که رویکردی منعطف بوده و یافتههای آن به صورت خود جوش ظاهر میشوند، استفاده شده و از بین راهبردهای مختلف تحقیق کیفی از راهبرد گرانددتئوری استفاده شد. در پژوهش حاضر از 15 نفر متخصص در حوزههای سیاسی و اقتصادی به عنوان جامعه پژوهش بهره برده شد. حجم نمونه در پژوهش حاضر با استفاده از اصل اشباع نظری تعیین میشود که این افراد با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب میشوند. روشهای گردآوری اطلاعات پژوهش به دو دسته کتابخانهای و میدانی از روش مصاحبه تقسیم میشود. در خصوص گردآوری اطلاعات مربوط به ادبیات موضوع و پیشینه پژوهش از روشهای کتابخانهای و جهت جمعآوری اطلاعات از روش میدانی با مصاحبه از خبرگان پژوهش استفاده میشود. نتایج پژوهش بدین گونه بود که پس از بررسی کدهای باز و دستهبندی آنها، محقق در قالب 30 مقوله را با استفاده از پارادیم استراوس و کوربین دستهبندی نموده است و با انجام مصاحبهها و تحلیل دادهها، درک عمیقتری در رابطه با موضوعات مطرح شده بدست آورده است براساس نتایج حاصل از بخش کیفی، مشخص گردید که شاخصهای علی مرتبط با توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت عبارتند از: کیفیت زندگی کاری شهروندان و داشتن آزادی بیان، پاسخگویی و مسئولیتپذیری، فرهنگ جامعه، اسناد و قوانین بالادستی. همچنین مشخص گردید که شاخصهای زمینهای مرتبط با توسعه سیاسی در ایران پس از انقلاب اسلامی بر اساس نظریه مشارکت عبارتند از: آموزش و توسعه و مهارت افزایی، تیم سازی، الزامات فرهنگی- اجتماعی، الزامات قانونی، زیرساخت فناوری اطلاعات.