فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه مطالعاتی و هدف: مخمر ساکارومایسس سرویسیا یکی از متداول‌ترین زیست‌یارها بوده که در تغذیه نشخوارکنندگان استفاده می‌شود. پژوهش حاضر، به‌منظور مطالعه‌ی اثرات مکمل مخمری بر فراسنجه‌های تخمیر، جمعیت میکروارگانیسم‌های موثر در تجزیه الیاف و میزان عوامل التهاب زای تولیدی در شکمبه در جیره‌های کاملا مخلوط حاوی مقادیر بالای کنسانتره در شرایط برون‌تنی انجام گرفت. روش‌کار: براین اساس، اثر 4 سطح مخمر، صفر، 4، 8 و 12 میلی‌گرم در گرم مکمل مخمر ﺳﺎﻛﺎﺭﻭﻣﺎﻳﺴﺲ ﺳﺮﻭیسیا در دو نوع متفاوت از جیره‌ی کاملا مخلوط حاوی 60 و 70 درصد کنسانتره، بر کینتیک و فراسنجه‌های تولید گاز و فراسنجه‌های تخمیر شکمبه‌ای شامل pH، نیتروژن آمونیاکی، غلظت و الگوی اسیدهای چرب فرار و میزان گوارش‌پذیری حقیقی ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی، مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه براین تأثیر افزودن مخمر بر جمعیت پروتوزوآ، قارچ‌های بی‌هوازی و میکروارگانیسم‌های تجزیه کننده‌ی الیاف در شرایط برون‌تنی با استفاده از تکنیک‌های مولکولی مورد ارزیابی قرار گرفت. در این آزمایش از سه رأس گوساله بالغ هلشتاین مجهز به فیستولای شکمبه‌ای برای تهیه‌ی مایع شکمبه استفاده شد. برای واکنش زنجیره‌ای پلی‌مراز، پس از توالی‌یابی آغازگرها، جهت بررسی اختصاصی بودنشان، DNA استخراج شده با استفاده از سامانه‌ی PCR تکثیر شدند. افزایش DNA با استفاده از سامانه (R-T PCR) و با سه تکرار برای هرکدام از جفت آغازگرهای مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: افزودن سطوح مختلف مکمل مخمری سبب افزایش (05/0P<) میزان گاز تولیدی و اسیدهای چرب فرار با افزایش مدت زمان انکوباسیون در جیره‌های آزمایشی شد. نتایج این مطالعه نشان داد افزودن زیست‌یار مخمری در جیره‌های کاملا مخلوط سبب افزایش پایداری بیشتر محیط شکمبه و درنهایت افزایش (05/0P<) میزان گاز بالقوه تولیدی از بخش نامحلول، کاهش (05/0P<) نرخ تولید گاز و کاهش (05/0P<) فاز تأخیر قبل از شروع فرایند تخمیر شد. نتیجه‌گیری نهایی: زیست‌یار مخمری با پایدارتر کردن محیط بی‌هوازی‌های شکمبه، کاهش غلظت لاکتات و کاهش میزان لیپو-پلی‌ساکاریدهای تولیدی در محیط شکمبه و تحریک رشد و فعالیت پروتوزوآ و میکروارگانیسم‌های تجزیه-کننده‌ی الیاف، سبب بهبود گوارش‌پذیری الیاف شد.