بررسی تأثیر قابلیت شبکهسازی بر نوآوری دوسوتوان با تأکید بر نقش میانجیگری کاربردهای دانش
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد، مدیریت بازرگانی، گرایش مدیریت استراتژیک، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد، مدیریت بازرگانی، گرایش مدیریت استراتژیک، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22067/tmj.2024.86592.1539چکیده
امروزه شرکتهای دانشبنیان جایگاه ویژهای در شکوفایی اقتصاد کشور دارند. این شرکتها بهویژه فعالان حوزه فناوری اطلاعات بانکی همواره با تغییر سلیقه مشتریان مواجه بوده و از طرفی نیازمند ارتقاء نوآوری در جهت بهبود مستمر خود هستند. یکی از راههای بهبود نوآوری در این سازمانها بهکارگیری دانش و جذب آن از طریق توسعه قابلیت شبکهسازی است. به همین منظور پژوهش حاضر درصدد بررسی تأثیر قابلیت شبکهسازی و نوآوری دوسوتوان با تأکید بر نقش میانجیگری کاربردهای دانش در شرکتهای دانشبنیان حوزه فناوری اطلاعات بانکی برآمده است. روش این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و رویکرد کمّی دارد و از نظر ماهیت روش و گردآوری اطلاعات، توصیفی-پیمایشی بوده است. جامعه هدف این پژوهش، 19 شرکت دانشبنیان حوزه فناوری اطلاعات بانکی شهر تهران است که تمامی بهعنوان نمونه انتخاب شدند. نتایج نشان داد قابلیت شبکهسازی بر نوآوری دوسوتوان، کاربرد جذب دانش و کاربرد تحول دانش تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین کاربردهای جذب و تحول دانش بر نوآوری دوسوتوان تأثیر مثبت و معنادار دارند و نقش میانجیگر در رابطه بین قابلیت شبکهسازی و نوآوری دوسوتوان دارند و فرآیند اثرگذاری این دو متغیر را شفاف میکنند. بر اساس نتایج بهدستآمده مدیران شرکتهای دانشبنیان حوزه فناوری اطلاعات بانکی باید بر جذب دانش جدید و غیرمرتبط با پایگاه دانش فعلی خود از طریق قابلیت شبکهسازی و بهکارگیری کاربردهای دانش بهمنظور اجرا و خلق نوآوری دوسوتوان اهتمام ورزند.
