بررسی تأثیر تراکم انرژی جیره و طول فضای آخور بر فراسنجه‌های شکمبه‌ای و خونی و خصوصیات فیزیکوشیمیایی مدفوع در تلیسه‌های شیری هلشتاین

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج

2 دانشیار گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج

3 گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج

4 دانش آموخته دکتری تغذیه دام گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز

doi
10.22034/as.2023.48216.1630
چکیده

زمینه مطالعاتی: میزان تراکم انرژی جیره و اندازه فضای آخور می‌تواند فراسنجه‌های شکمبه‌ای و خونی و خصوصیات فیزیکوشیمیایی را در تلیسه‌های هلشتاین تحت تأثیر قرار دهند. هدف: این آزمایش به‌منظور مطالعه اثرات متقابل تراکم انرژی جیره و فضای آخور بر روی فراسنجه‌های شکمبه‌ای و خونی و خصوصیات فیزیکوشیمیایی در تلیسه‌های هلشتاین در حال رشد انجام شد. روش کار: این آزمایش روی 40 رأس تلیسه هلشتاین با میانگین سنی 16-12 ماه و میانگین وزن 8/32±38/363 کیلوگرم بصورت آزمایش فاکتوریل 2*2 و در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام گرفت. جیره‌ها در این آزمایش دارای میزان نسبت علوفه به کنسانتره‌ و همچنین پروتئین خام یکسانی بودند و تنها تفاوت در تراکم انرژی جیره‌ها و فضای آخور بود. تیمارهای این آزمایش شامل 1- فضای آخور کوچک (24 سانتی‌متر) با سطح انرژی پایین، 2- فضای آخور کوچک (24 سانتی‌متر) با سطح انرژی بالا ، 3- فضای آخور بزرگ (48 سانتی‌متر) با سطح انرژی پایین، و 4- فضای آخور بزرگ با سطح انرژی بالا (48 سانتی‌متر) بود. نتایج: نتایج نشان داد که عامل سطح انرژی خوراک در مقایسه با عامل طول فضای آخور نقش تعیین کننده تری در غلظت نهایی اسیدهای چرب فرار در مایع شکمبه داشت. بطوریکه غلظت استات، پروپیونات و به تبع آن، کل اسیدهای چرب فرار برای تیمار های دارای سطح انرژی پایین در مقایسه با تیمار های حاوی سطح انرژی بالا بطور معنی داری بیشتر بود و علت آن را می توان به بالاتر بودن ماده خشک مصرفی و همچنین قابلیت هضم بالاتر مواد مغذی بویژه ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی در تیمارهای حاوی سطوح پایین تر انرژی مرتبط دانست. نتیجه‌گیری نهایی: بر اساس یافته‌های مطالعه حاضر، سطح انرژی پایین‌تر و فضای آخور بزرگ‌تر می‌تواند به بهبود فراسنجه های شکمبه‌ای و خصوصیات فیزیکوشیمیایی مدفوع در تلیسه‌های در حال رشد منتج گردد.