تأثیر توانمندسازی روانشناختی بر عملکرد شغلی مبتنی بر وظیفه: بررسی نقش میانجی متوالی خودکارآمدی و تعهد عاطفی

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران(نویسنده مسئول)

2 مربی، گروه مامایی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

doi
10.22038/mjms.2024.27433
چکیده

مقدمه: حجم قابل توجهی از ادبیات به تحلیل تأثیر توانمندسازی روانشناختی بر نتایج فردی و سازمانی پرداخته است. با این حال، هنوز نیاز به بررسی این موضوع وجود دارد که چگونه کارکنان توانمند به عملکرد بالاتری دست می‌یابند. این مطالعه با هدف تحلیل نقش میانجی‌گری خودکارآمدی و تعهد عاطفی در رابطه بین توانمندسازی روانشناختی و عملکرد شغلی مبتنی بر وظیفه در بین کارکنان انجام شد.روش کار: روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی کارکنان هلال احمر استان آذربایجان غربی در سال 1402 تشکیل دادند. تعداد کل کارکنان این سازمان در زمان مطالعه 436 نفر بوده است. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی، حجم نمونه‌ای معادل 239 نفر تعیین گردید. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و روش حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار Smart-PLS 4،. تحلیل شدند.نتایج: یافته‌ها نشان داد توانمندسازی روان‌شناختی اثر مثبت و معناداری بر عملکرد شغلی، تعهد عاطفی و خودکارآمدی دارد و خودکارآمدی نیز قوی‌ترین پیش‌بین عملکرد شغلی بود (β=0.583, t=12.818, p<0.01). همچنین اثرات غیرمستقیم توانمندسازی روان‌شناختی بر عملکرد شغلی از طریق خودکارآمدی و تعهد عاطفی، به‌صورت جداگانه و زنجیره‌ای، در سطوح اطمینان 95 و 99 درصد معنادار تأیید شدنتیجه‌گیری: به طور کلی بر اساس یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که توانمندسازی روان‌شناختی از طریق تقویت خودکارآمدی و تعهد عاطفی می‌تواند به‌طور مستقیم و غیرمستقیم عملکرد شغلی را ارتقا دهد، که این امر بر نقش سازوکارهای انگیزشی و نگرشی در بهبود عملکرد کارکنان تأکید دارد.