بررسی و عرضه مدل رابطه بین ریسک کشوری و جذب سرمایهگذاری خارجی در کشورهای در حال توسعه (با تأکید بر جمهوری اسلامی ایران)
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت مالی دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق –علیه السلام-
2 دانشیار گروه مدیریت مالی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران
doi
10.30497/smt.2013.1322چکیده
جهانیسازی اقتصادی و بینالمللی شدن بازارهای مالی در دهههای گذشته، به شکل معتنابهی فرصتهای سرمایهگذاری را توسعه داده است که تمام این فرصتها به نحوی با ریسکهای جدید و منحصربهفردی ملازماند. جهان سرمایهگذاری در دو دهه گذشته، شاهد بحرانهای زیادی در بدهیهای خارجی کشورهای در حال توسعه و ناتوانی اقتصادی این کشورها در بازپرداخت بدهیها بوده است. ناتوانی کشورها در ایفای تعهدات مالی بینالملل در اثر رخداد عوامل مختلف اقتصادی و سیاسی، متغیر مفهومی قیاسیای را با عنوان ریسک کشوری در ادبیات اقتصاد مالی بینالملل مطرح کرده است. علاوه بر این، سرمایهگذاری مستقیم خارجی، مؤلفهای کاملاً مؤثر در رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه به شمار میآید که میتواند تحت تأثیر عوامل مختلف اقتصادی و سیاسی-اجتماعی از جمله شاخص کلیدی ریسک کشوری قرار گیرد. تحقیق حاضر، ضمن شناخت و عرضه تعریف جامعی از مفهوم ریسک کشوری و نحوه ارزیابی آن، به بررسی ارتباط بین جذب سرمایهگذاری خارجی و عوامل مؤثر از جمله ریسک کشوری میپردازد و نتیجه میگیرد که بین تغییرات ریسک کشوری و جذب سرمایهگذاری خارجی، ارتباط منفی معناداری وجود دارد.