سناریوهای آینده گسترش افراطگرایی در آسیای مرکزی و راهبردهای مقابله با آن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مطالعات سیاسی انقلاب اسلامی دانشگاه شاهد
2 دکتری علوم سیاسی-مسائل ایران- دانش آموخته دانشگاه اصفهان
doi
10.22070/iws.2022.14844.2109چکیده
باوجود اینکه در شرایط کنونی، منطقه غرب آسیا یکی از کانونهای اصلی بحران در سطح سیاست جهانی شناخته میشود، اما بهواسطه وجود بسترهای مناسب جهت گسترش اندیشههای افراطگرایی اسلامی در مناطقی نظیر آسیای مرکزی، این مسئله را محتمل میسازد که در آینده و در مقیاس وسیع این منطقه به یکی از کانونهای بحران تبدیل گردد. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این سؤالات است که بسترهای اصلی گسترش افراطگرایی و رادیکالیسم اسلامی در منطقه آسیای مرکزی کدماند؟ چه سناریوهایی را میتوان برای گسترش فعالیتهای گروههای افراطی در منطقه آسیای مرکزی برشمرد؟ با توجه به موقعیت ژئوپلیتیکی این کشورها و نزدیکی به مرزهای جمهوری اسلامی ایران چه راهبردهایی را میتوان برای مقابله با رشد افراطگرایی در این منطقه و جلوگیری از خطرات رشد آن، بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران در دستور کار قرار داد؟ ابزار پاسخگویی به پرسشها تلفیق دو روش تحلیل لایههای علی و سناریونویسی خواهد بود. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که با توجه به همجواری سرزمینیِ میان منطقه آسیای مرکزی با شمال افغانستان، عدم توسعه سیاسی و سرکوب مخالفان، ناکارآمدی سیستم اقتصادی، بیکاری و فقر، مداخله کشورهای فرا منطقهای، همچنین وجود دره فرغانه به عنوان نقطه اتصال و پیوند افراطگرایی در میان کشورهای منطقه، رشد رادیکالیسم اسلامی و شباهت آن با اندیشه تکفیری- جهادی در سپهر آینده منطقه آن را به یکی از سناریوهای با قطعیت و احتمال وقوع بالا مبدل ساخته است. قرابت جغرافیایی ایران با آسیای مرکزی موجب میشود که تهدید تا درون سرزمین ایران نیز امتداد پیدا کند. لذا شناسایی زمینههای فعالیت و سنجش میزان خطرات مترتب بر امنیت ملی با اهداف پیشنگری و چارهاندیشی عملیاتی جهت مهار این پدیدهی خطرناک از زمره مواردی است که اهمیت این پژوهش را دوچندان میسازد.