کاربست نظریه «بحران» در علوم تاریخی: مطالعه موردی ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران آدمیّت
نویسندگان
1 گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده علوم و تحقیقات اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران
doi
10.22059/jhss.2025.386212.473758چکیده
نظریه بحران اسپریگنز برای فهم اندیشه های سیاسی در قالبی از تقسیم متن اندیشه به گزارههای معطوف به بحران، علل بحران، راهحلّ بحران و جامعه آرمانی بدون بحران ارائه شده است. پژوهش حاضر با بهرهمندی از این نظریه تلاش دارد با شیوهای کتابخانهای و روش تحلیل مضامین به شناخت اندیشه حاکم بر کتاب ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران نوشته فریدون آدمیّت بپردازد. مفروض این پژوهش بر آن است که تاریخنگار اندیشه و جامعه حامل تحولات اندیشه، با تحلیل ها و انتخاب گزارش ها، عملاً در مقام یک نظریهپرداز سیاسی عمل میکند. از این رو، با تکیه بر اشتراک دو حوزه اندیشه سیاسی و تاریخ در تکیه بر متن، میتوان کتاب ایدئولوژی آدمیّت را از منظر نظریه اسپریگنز بازخوانی کرد. دستاورد این پژوهش نشان مید هد که آدمیت نیز به مانند یک اندیشمند سیاسی در اثر خود قائل به وجود بحران در جامعه مورد روایت خویش بوده است. این بحران در اشکال سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بروز یافته بود و جامعه ایران در آستانه مشروطیت از آن رنج میبرد. آدمیت علل این بحران را در مطلقیت یعنی نبود حکومت قانون و بیبهره ماندن جامعه ایرانی از مجلس قانونگذار و دولت کارآمد مبتنی بر قانون میداند و مشروطیت را راه برونرفت از آن با تکیه بر ایجاد مجلس قانونگذار و برقراری دولت با تکیه بر روحیه ملیت ایرانی می داند. تحلیل مضامین اثر نشان می دهد که جامعه آرمانی مدّنظر آدمیت، جامعه ایرانی مدرن شده به سبک غربی بوده که در آن مفاهیم مردم، حقوق و آزادی مرجعیت یافته ساختاری مبتنی بر قانون، مجلس و دولت کارآمد کارکرد یافته باشند.