تاثیر روش‌های مختلف فرآوری دانه سویا بر قابلیت تجزیه‌پذیری پروتئین و ماده خشک آن با استفاده از روش‌های تولید گاز و کیسه‌های نایلونی

نویسندگان

1 گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

2 گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

3 دانشگاه تبریز- دانشکده کشاورزی- گروه علوم دامی- دانش آموخته کارشناسی ارشد

4 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز

doi
10.22034/as.2022.21658.1389
چکیده

آزمایشی به منظور بررسی تاثیر فرآوری دانه سویا با روش‌های تفت دادن و اکسترود کردن بر تجزیه‌ شکمبه‌ای با استفاده از روش تولید گاز و کیسه-های نایلونی انجام گردید. داده‌های به دست آمده در قالب طرح کاملا تصادفی با نرم افزار SAS نسخه 2/9 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. در روش تولید گاز 200 میلی گرم از هر نمونه در ساعات 2، 4، 6، 8، 12، 16، 24، 36، 48، 72 و 96 انکوباسیون گردید و نتایج نشان داد که فرآوری حرارتی دانه سویا باعث کاهش تجزیه‌پذیری ماده خشک بعد از ساعت 16 انکوباسیون میگردد (05/0< P). فراسنجه‌های تغذیه‌ای تخمین شده بوسیله روش تولید گاز (انرژی قابل متابولیسم، انرژی ویژه شیردهی، اسیدهای چرب فرار کوتاه زنجیر و ماده آلی قابل هضم) در هر دو نوع فرآوری کاهش یافتند (05/0< P). همچنین تجزیه پذیری شکمبه‌ای ماده خشک و پروتئین دانه سویای خام و فرآوری شده با استفاده از روش کیسه‌های نایلونی مورد بررسی قرار گرفت. در این روش مقدار 5 گرم نمونه خوراکی (فرآوری شده و خام) به مدت صفر، 2، 4، 6، 8، 12، 16، 24، 36، 48، ساعت در شکمبه دو رأس گوسفند نر دارای فیستولای شکمبه‌ای انکوبه شد، نتایج نشان داد تفت دادن و اکسترود کردن باعث کاهش در ثابت نرخ تجزیه (c) پروتئین خام می‌شود (05/0< P)، که مقدار بخش (c) برای دانه سویای خام، اکسترود شده و تفت داده به ترتیب 071/0، 064/0و 041/0 درصد در ساعت گزارش شد، که این اعداد نشان از عبوری شدن پروتئین هنگام فرآوری دانه سویا با حرارت مخصوصا هنگام تفت دادن را دارد. همچنین تفاوت معنی‌داری بین بخش (c) در ماده خشک تیمارها مشاهده نشد. نتایج این تحقیق نشان داد که تفت دادن و اکسترود کردن دانه سویا با کاهش تجزیه-پذیری پروتئین سویا در شکمبه، موجب عبوری و قابل استفاده شدن آن در قسمت‌های پایین‌تر شکمبه می-شوند .