محاسبه و تحلیل بهره‌وری کل عوامل تولید مرغداری‌های گوشتی ایران: کاربرد شاخص فیرو پریمونت

نویسندگان

1 دانشگاه تبریز

2 دانشگاه تبریز

3 دانشگاه تبریز

doi
10.22034/as.2021.37737.1543
چکیده

زمینه مطالعاتی: افزایش جمعیت جهان و محدودیت منابع تولید، اهمیت و لزوم ارتقای بهره‌وری را بیش از پیش مورد توجه قرار داده است همچنین با توجه به اینکه رشد بهره‌وری عوامل تولید در بخش کشاورزی از مولفه‌های اثرگذار در فرایند توسعه اقتصادی می‌باشد، لذا بهبود بهره‌وری مستلزم شناخت اجزاء و بررسی تغییرات آن می‌تواند راهنمایی در جهت نیل به توسعه اقتصادی باشد. هدف: مطالعه حاضر با هدف محاسبه و تحلیل بهره-وری کل عوامل تولید مرغداری‌های گوشتی صورت گرفت. روش‌کار: هدف اصلی این مقاله محاسبه و تجزیه بهره‌وری کل عوامل تولید با بهره‌‌گیری از روش تحلیل پوششی داده‌ها و شاخص فیرو پریمونت می‌باشد. بدین منظور داده‌های مورد نیاز برای دوره زمانی سال‌های 94-1375 تهیه گردید. نتایج: بر اساس یافته‌های تحقیق طی دوره مورد مطالعه میانگین شاخص بهره‌وری کل عوامل تولید برای مرغداری‌های گوشتی سیر صعودی داشته و به طور میانگین نسبت به سال پایه رشدی برابر با 3/10 درصد داشته است. میانگین کارایی بهره‌وری کل عوامل تولید (TFPE) نیز در بین مرغداری-های گوشتی مورد مطالعه ایران کمتر از یک و برابر با 606/0 می‌باشد که این امر بیانگر این است که کارایی بهره‌وری کل عوامل تولید در طول این دوره نسبت به سال پایه کاهش یافته است. همچنین نتایج حاصل از کارایی مقیاس پسماند و کارایی ترکیبی پسماند بیانگر این است که مرغداری‌‌های گوشتی مورد مطالعه از نظر ترکیب نهاده‌ها و ستاده در اثر پیشرفت تکنولوژی به صورت کارا عمل نکرده‌اند. بررسی کارایی مقیاس ستاده‌گرا نیز موید آن است که در استان‌های مورد مطالعه نزدیک به یک می‌باشد و اختلاف چشمگیری با عدد یک (کارایی مناسب) نداشته‌اند. همچنین تغییر تکنولوژی عاملی موثر در افزایش بهره‌وری مرغداری‌های گوشتی در طی دوره مورد مطالعه می‌باشد. نتیجه‌گیری نهایی: نتایج حاکی از آن است که نیل به افزایش بهره-وری در مرغداری‌ها نیازمند توجه به تکنولوژی مناسب می‌باشد. همچنین کمک‌های دولت و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، گامی مهم در جهت ارتقای مقیاس واحدهای مرغداری‌های گوشتی کشور به شمار می‌رود.