تعیین سطح مناسب قطعه نمونه برای بررسی مشخصههای ساختار تودههای ارس (Juniperus excelsaM. Bieb.) در دامنۀ جنوبی البرز، ذخیرهگاه امینآباد فیروزکوه
نویسندگان
1 دانشگاه یاسوج
2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
3
4 دانشگاه امام صادق
5 پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
10.22034/ijf.2026.541341.2062چکیده
مقدمه: تنوع چیدمان گونهای و اندازهای درختان سبب پدید آمدن ویژگیهای بسیار زیاد و پیچیده در اکوسیستمهای جنگل میشود که نتیجۀ فعل و انفعالات بین ساختارهای مکانی کوچکتر است. ساختار تودۀ جنگلی سه جنبۀ مهم تنوع الگوی مکانی، تنوع گونهای و تنوع ابعاد درختان را بررسی میکند. پژوهش پیش رو با هدف تعیین حداقل سطح قطعه نمونه برای بررسی مشخصههای ساختاری تودۀ ارس ( Juniperus excelsa M. Bieb. ) و نیز بررسی تنوع ساختاری این تودهها در منطقۀ امینآباد فیروزکوه در ناحیۀ رویشی ایرانی- تورانی انجام گرفت . مواد و روشها: سه قطعه نمونۀ سههکتاری (سه ایستگاه) که هر یک شامل شش قطعه نمونۀ مربعی تودرتو به مساحت 5/0، 75/0، 1، 5/1، 2 و 3 هکتار بود، بهصورت تصادفی انتخاب شد. برای همۀ درختان و درختچههای مستقر در هر قطعه نمونه، مشخصات گونه، مختصات مکانی، ارتفاع و متغیرهای تاج شامل قطر بزرگ و قطر عمود بر آن اندازهگیری شد. مختصات مکانی درختان با استفاده از GPS چندفرکانسه برداشت شد. بهمنظور کمیسازی ساختار تودههای تحت بررسی از شاخصهای زاویۀ یکنواخت، فاصلۀ همسایگی، آمیختگی مینگلینگ، تمایز ابعاد درختان و چیرگی ابعاد استفاده شد. برای تعیین مناسبترین سطح قطعه نمونه، از منحنیهای سطح- گونه و مقایسههای آماری متغیرها در سطوح مختلف (تجزیۀ واریانس و آزمون کروسکال والیس) استفاده شد. نتایج: در منطقۀ پژوهش، 13 گونۀ درختی و درختچهای ثبت شد. بررسی تغییرات تعداد گونه با افزایش مساحت قطعه نمونهها نشان داد که با افزایش مساحت قطعه نمونه تا 5/1 هکتار، افزایش تعداد گونۀ اتفاق افتاده است؛ اما پس از آن منحنی روند افقی به خود گرفته و تعداد گونه ثابت شده است، اما دوباره همزمان با افزایش مساحت به سه هکتار، افزایش تعداد گونه رخ داده است. افزایش اول، گونههای موجود در جامعۀ تحت بررسی را پوشش داده، اما افزایش دوم بهدلیل خروج از محدودۀ جامعۀ گیاهی بوده است. متوسط قطر تاج درختان ارس با تغییر مساحت قطعه نمونه، اختلاف معنیداری نشان نداد؛ متوسط ارتفاع درختان ارس نیز در بین قطعه نمونههای یک تا سه هکتاری، فاقد اختلاف معنیدار بود، اما در ایستگاه اول تفاوت با قطعه نمونههای کوچکتر معنیدار بود. در مقایسۀ ابعاد درختچهها در اندازههای مختلف قطعه نمونه نیز اختلاف معنیداری مشاهده نشد، اما نتایج نشان داد که در مساحت کمتر از یک هکتار ممکن است تعداد کافی پایههای درختچهای برای تجزیهوتحلیل موجود نباشد. شاخص زاویۀ یکنواخت در ایستگاههای اول و دوم الگوی تصادفی متمایل به کپهای و در ایستگاه سوم الگوی تصادفی را نشان داد، ولی با تغییر مساحت قطعه نمونه، اختلاف معنیداری در الگوی پراکنش درختان و درختچهها مشاهده نشد. در هیچکدام از ایستگاهها شاخصهای آمیختگی، تنوع ابعاد و تنوع ساختاری ترکیبی با افزایش سطح از یک تا سه هکتار تفاوت معنیداری نشان ندادند، اما در قطعه نمونههای کوچکتر در موارد مختلف بهویژه در ایستگاههای اول و سوم اختلاف معنیدار مشاهده شد. نتیجهگیری: بر اساس نتایج این پژوهش، مساحت مناسب برای مطالعات ساختار جنگلهای ارس یک هکتار برآورد شد. در تودههایی با تراکم بیشتر (مثل ایستگاه دوم) با قطعه نمونۀ 75/0 هکتاری نیز نتیجۀ مطلوب به دست میآید و برای تودههایی با تراکم کمتر (مثل ایستگاه اول) مساحت 5/1 هکتار نیز قابل بررسی است. برای ثبت گونههای درختی و درختچهای یک جامعۀ ارس، سطح حدود 5/1 هکتار و برای ثبت کامل فلور درختی و درختچهای رویشگاه ارس، سطوح بیشتری (تا 3 هکتار) نیاز است.