ساختارهای مشروعیت بخش در حکمرانی سازمان‌های ورزشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی ، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 استاد گروه مدیریت ورزش، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

3 گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
10.22034/spmi.2024.456589.2601
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، تحلیل و تفسیر ساختارهای مشروعیت بخش حکمرانی در سازمان‌های ورزشی بود. به این منظور طرح پژوهش آمیختة اکتشافی – تحلیلی از سوی محققین طراحی شد. این مطالعة آمیختة متوالی (تفسیری – اثبات گرایی) در بخش کیفی مبتنی بر رویکرد سنتز پژوهی (مرور سیستماتیک) و در بخش کمی نیز مبتنی بر رویکرد تصمیم گیری چند شاخصه با محوریت تحلیل مدلسازی ساختاری - تفسیری بود. در بخش کیفی، به منظور تعدیل و گزینش مطالعات، پایگاه‌های داده بین سال-های 2023-2015 مورد بررسی قرار گرفت. برای بهبود و شفافیت گزارش و ارتقای کیفیت شواهد از راهنمایی گزارش دهی (eMERGE) و ابزار کیفیت بخشی واش و دوون (2006) که برای ارزیابی عینی از کیفیت مطالعات طراحی شده است، استفاده شد. در بخش کمی نیز از پرسشنامة خبرگان به منظور طراحی مدل ساختاری - تفسیری سیستم حکمرانی در ورزش استفاده شد. بررسی سیستماتیک مبتنی بر تحلیل موضوعی استقرایی ادبیات مرتبط، هشت الگوی معنایی را به عنوان عناصر اصلی حکمرانی خوب در ورزش برجسته می‌کند. بر اساس نتایج مدلسازی ساختاری - تفسیری، ساختارهای مرتبط با حکمرانی خوب، از سه سطح سطح بنیادین (شامل فرآیندهای دموکراتیک – تنوع، استقلال در حکمرانی، یکپارچکی حاکمیت و حکمرانی مشارکتی) سطح فرآیندی سیستم حکمرانی ( پاسخگویی و شفافیت حاکمیت) و سطح سوم یا خروجی سیستم (حکمرانی سایبریک و مسئولیت اجتماعی تشکیل شده است. همچنین براساس تفسیر تفصیلی نمودار میک مک، عمدة ساختارهای مرتبط با حکمرانی، در زمرة متغیرهای دو وجهی – پیوندی سیستم قرار دارند. با توجه به یافته های تحقیق می توان گفت حکمرانی موثر در یک سازمان ورزشی به معنای اجرای اصول و ارزش‌هایی است که باعث افزایش مشروعیت سازمان می‌شود. ،به این معنا که فرآیندها و تصمیمات در آن به صورت شفاف و عادلانه انجام می شود، در عین حال مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی به جامعه نیز تضمین می‌شود.