بررسی وقوع خشکسالی در اکوسیستم جنگلی زاگرس با توجه به همزمانی آن با زوال جنگلهای بلوط
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، دانشیار، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور ،سازمان تحقیقات ،آموزش و ترویج کشاورزی ، تهران، ایران پست الکترونیک: dargahian@rifr-ac.ir
2 استاد، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
3 استادیار، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور ،سازمان تحقیقات ،آموزش و ترویج کشاورزی ، تهران، ایران
doi
10.22092/ijfrpr.2024.366110.1631چکیده
سابقه و هدف: خشکسالیهای شدید و سیلهای مهیب ابرچالشهای ناشی از تغییر اقلیم در اکوسیستم جنگلی زاگرس هستند. ناهنجاریهای آبوهوایی مانند موج گرما و خشکسالی طولانی میتواند زمینه لازم را برای حمله آفات و بیماریها فراهم کند و منجر به زوال جنگل بلوط شود. جنگلهای بلوط زاگرس در شرایط آبوهوایی نیمهمرطوب و نیمهخشک هستند و با توجه به اینکه در کمربند خشک دنیا قرار دارند، با خشکسالیهای پیدرپی مواجه میباشند. تنوع زیستی و نقش بیولوژیکی جنگلهای زاگرس، بهعنوان یک کمربند حفاظتی و مانع طبیعی که در غرب کشور و در 11 استان با 6 میلیون هکتار وسعت گسترده شده و 40 درصد از مساحت جنگلهای ایران را تشکیل میدهد، اهمیت این بومسازگان را بیشازبیش نشان میدهد. مدیریت و برنامهریزی برای آنها بهدلیل گستردگی و تأثیر عوامل مختلف دشوار است. شناسایی مناطقی از این اکوسیستم جنگلی که با فراوانی، تداوم و شدت بیشتر خشکسالی مواجه شده است، به مدیران اکوسیستم جنگلی کمک میکند تا آسیبها را کاهش دهند و با تغییرات آبوهوایی فعلی و آینده سازگارتر شوند.مواد و روشها: بهمنظور بررسی رخداد خشکسالی در اکوسیستم زاگرس با استفاده از شاخص SPI، توزیع زمانی فراوانی، تداوم و شدت آن در یک دوره آماری 28 ساله در سه ایستگاه منتخب در زاگرس شمالی، میانی و جنوبی بررسی و مقایسه شد. در این تحقیق با توجه به شرایط منطقه و براساس طبقهبندی مرکز ملی خشکسالی ایران، این شاخص به 9 کلاس تقسیم شد. این شاخص برای ایستگاههای سینوپتیک با دوره آماری 28 سال در مقیاس زمانی 3، 6 و 12 ماهه در نرمافزار ClimPACT محاسبه شد. با توجه به وسعت زیاد منطقه موردمطالعه، زاگرس به سه قسمت شمالی، میانی و جنوبی تقسیم شد و شدت و مدت خشکسالی در قالب نمودار ترسیم گردید. پس از بررسی شدت، مدت و فراوانی خشکسالی در تمام ایستگاههایی که بیش از 28 سال طول دوره آماری داشتند، درصد مساحت طبقات خشکسالی در سالهای مختلف در یک دوره مشترک آماری از سال 1992 تا 2019 برای کل محدوده اکوسیستم زاگرس به دست آمد. توزیع مکانی طبقات خشکسالی در سالهای اوج خشکسالی پهنهبندی و در نرمافزارArcGIS با روش کریجینگ معمولی تجزیهو تحلیل شد و بهاینترتیب با بررسی سالهایی که کل زاگرس با خشکسالی فراگیر همراه بود، مناطقی که دچار خشکسالیهای شدید و بسیار شدید شدند، بهعنوان مناطق بحرانی برای هر گونه برنامه حفاظتی و تحقیقاتی شناسایی شد.نتایج و یافتهها: نتایج نشان داد، در زاگرس شمالی، میانی و جنوبی ازنظر شدت خشکسالی تفاوت قابلملاحظهای وجود ندارد اما سال رخداد شدیدترین خشکسالی متفاوت است. در تمام مقیاسهای زمانی بیشترین تداوم در سال 1999 تا 2001 همزمان با شروع پدیده زوال در زاگرس است. اما از سال 2007 تا 2017 بیش از 40 درصد مساحت زاگرس با یک دوره خشکسالی طولانی مواجه بوده است. خشکسالی میتواند در منطقهای با وسعت چند صد کیلومتر اتفاق بیفتد، اما درعینحال امکان دارد، شدت و دوره تداوم آن در سراسر منطقه یکسان نباشد. بررسی وسعت خشکسالی در اکوسیستم زاگرس از سال 1992 تا سال 2019 نشان داد، در برخی سالهای اول دوره و سال 2006 و 2018 در سراسر زاگرس هیچیک از طبقات خشکسالی رخ نداده و کل مساحت زاگرس صددرصد با ترسالی مواجه بوده است. در برخی سالها هم تنها در کمتر از 10 درصد مساحت زاگرس یک خشکسالی در حد خفیف رخ داده است. اما از سال 2007 تا 2017 بیش از 40 درصد مساحت زاگرس با یک دوره خشکسالی طولانی مواجه بوده است که در برخی از سالهای این دوره مانند سال 2008، صددرصد اکوسیستم با انواع طبقات خشکسالی مواجه بوده است. طی این دوره طولانی، سال 2010 بیش از 80 درصد و سال 2017 بیش از 70 درصد مساحت زاگرس با خشکسالی مواجه بوده است. این در حالی است که قبل از این دوره خشک طولانی، یک دوره ترسالی تقریباً 5 ساله بر زاگرس مستولی بوده است.نتیجهگیری: علاوهبر عوامل متعدد دیگر که در زوال زاگرس مؤثر بودهاند، رخداد خشکسالی یکی از عوامل اصلی بوده که زمینه را برای سایر عوامل فراهم نموده است. ازنظر مدت، یک دوره خشکسالی طولانی فرصت جبران خسارتهای وارده به درختان را سلب کرده است. ازنظر شدت، سال 2008 شدیدترین و فراگیرترین رخداد خشکسالی در زاگرس است، بهطوریکه صددرصد زاگرس با انواع طبقات خشکسالی مواجه بوده است. رخداد دورههای متناوب خشکسالی و ترسالی جزو ماهیت اقلیم زاگرس است، اما رخداد یک دوره طولانی خشکسالی در زاگرس آسیبپذیری آن را افزایش داده است. رخداد خشکسالی شدید درصورتیکه سال بعد با ترسالی همراه باشد، اثرهای کمتری نسبت به خشکسالیهای ضعیف و اما مداوم دارد. شناخت مناطقی از اکوسیستم جنگلی که با خشکسالیهای شدید و مداوم همراه است، میتواند مدیران و برنامهریزان اکوسیستمهای جنگلی را برای برنامههای حفاظتی و احیایی یاری کند.
